Hala temiz ve dürüst biriyim diye düşündükçe kişilik sahibi olmamın, enkaz dolu bulanık insan denizinde beyaz bir fener gibi ışıldamanın güzel duygusu sardı içimi.
Gördüğüm bakışların hiçbirinde kederin izi bile yoktu, omuzlar yüksüzdü, bu mutlu ruhlar büyük olasılıkla ne bir karanlık düşünce ne de gizli bir acı taşıyordu. Bu kişilerin arasında yürüyen ben, gençliğime ve yeni serpilmiş olmama karşın, mutluluğun neye benzediğini bile unutmuştum!