Ben elimde kalem olmadan kitap okuyamam. Roman okurken bile elimde kalem vardır. Şiir okurken de vardır. Çünkü okurken kalemin yürümesi, insanın okuduğu şeye tam manasıyla odaklanması ve nüfuz etmesi demek. Kitap dediğimiz şey bile k-t -b'den "yazmak"tan geliyor. Yazılan bir şeyi okuyoruz. Kalem de onunla yürüdüğü zaman evet, şimdi okuyan ile okunan, okuyucu ile kitap, kitabı yazan ile onu anlamaya çalışan buluştu ve vuslat gerçekleşti. Diyorsun. Kitap orada kendini açmaya başlıyor.