Toprakta kefenlediğimiz kimseler vardır ya, çok daha ayrı bir biçimde sevilenleri de vardır ki, kefenleri yüreğimiz olmuştur, anıları her gün yüreğimizin vuruşlarına karışır; soluk alır gibi onları düşünürüz, aşka vergi bir ruh sıçramasının tatlı yasasına göre bizdedirler. Bir ruh var ruhumda...
Düşüncemin okşayıp ruhumun öptüğü güzel, insan çiçek! Ey benim zambağım! Hep böyle el sürülmedik hep sapının üstünde dik, hep ak, mağrur, hoş kokulu, yalnız zambak!