Onu bana hatırlatmayan ne var ki? Şu döşemeye baksam, taşların üzerinde onun yüzünü görüyorum. Her bulutta, her ağaçta o var. Geceleyin hava onunla dolu, her şey de ondan bir pırıltı var; gündüzleri ise çevremde ondan başka bir şey yok, her yerde o!
"Hem beni en çok bezdiren şey, bir yıkıntıya dönmüş bu beden,zindan. Bunun içine kapanıp kalmaktan usandım. Buradan kurtulup o pırıl pırıl dünyaya gitmeye, artık hep orada kalmaya can atıyorum. İstediğim, gözyaşları arasında orasını şöyle bir görür gibi olmak, sızlayan bir yüreğin duvarları ardından oranın özlemini çekmek değil. Gerçekten o dünyayla bir olmak, onun içinde olmak istiyorum."
Sayfa 196 - Catherine Linton, Can Yayınları·Kitabı okudu