kendimi bütün güzelliklere, denize karışan ovalara, ovaların kucağına atılan denizlere, suların içinde yansıyan ışıklara, dağların doruklarında uçuşan bulutlara, nemli topraklardan çıkan buharlara, ovalardan topladığı kokularla kokulu, denizlerden aldığı ıslaklıkla nemli rüzgarlara karşı yaşamaktan, kendimi hayatta görmekten tat alırım.
ayrılmak bir solucanın ikiye bölünmesi gibidir, her iki parça ayrı ayrı yaşamaya devam eder, bir zamanlar tek parça değilmiş gibi, tanımaz birbirini parçalar.