Kendi toprağında, kendi doğasında büyüyen bir gülün kokusu ve güzelliği tarifsizdir. Ne zaman ki onu toprağından ve ortamından koparırız; işte o zaman o güzelliğin solmasına da sebep oluruz.
Halil Cibran'ın Ermiş kitabında:
"Dans edip şarkı söyleyin birlikte ve eğlenin, ama yalnız olun ikiniz de. Tıpkı bir udun, aynı melodiyle titrese bile ayrı duran telleri gibi. Kalbinizi verin, ancak teslim etmeyin birbirinizin eline. Zira yalnızca hayatın avucuna sığar yürekleriniz.
Bir arada durun, ancak çok yakın olmayın birbirinize. Zira tapınağın sütunları ayrı durur ve meşe ağacıyla servi büyüyemez birbirinin gölgesinde."
Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin
Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin
Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin
-Nazım Hikmet
Zamanla şunu fark edersin: Kendine direnmedikçe yol açılır. Zihnin ile duyguların aynı anda yürümeye başladığında, değişim zorlayıcı olmaktan çıkar.
Çünkü insan en çok, kendini zorlamayı bıraktığında ilerler.