Insan her daim yaşadigi anı kiymetini bilmeliydi.Başımıza gelen her kötü şeyin bize öğretmek istediği bir amacı vardı.Bazen iyi bazen kötü .Bazen de,yaşamamak için ne kadar uğraşsa da o anı yaşardı insan..
İnsanı en çok yıpratan şey, kıyaslamaktır. İblis, kendini Adem’le kıyasladığı için şeytan oldu. Kabil, Habil’le kıyasladığı için kardeş katili oldu. Yusuf’un kardeşleri, onu kıyasın ateşiyle kıskandı ve kuyuya attı. Kıyas, başkasının tabağına bakmaktır; ama başkasının tabağına bakarsan, kendi nasibini ıskalarsın.Oysa kadim bilgi der ki: Kaderini sev. Nietzsche’nin dediği gibi, amor fati kaderine âşık ol. Kaderini tanıyan, ona razı gelen; kederden emin olur, huzura erer.Ne yapmalı? Kendi yolculuğuna odaklanmalı. Kıyasla değil, gayretle ilerlemeli. Her insanın nasibi ayrıdır; önemli olan, elindekiyle en güzelini yapabilmektir.