İçimde bir şey haklı çıkmak istemekteydi, ama ne yazık ki kendisiyle tek savaşabileceğim, içimdeki öteki Ben’di.
İnsan böyledir, aziz bayım, iki yüzü vardır onun: Kendini sevmeden sevemez.
Bakın, dostu hapse atılan bir adamdan söz ettiler bana, adam her akşam evinde yerde yatıyormuş, sevdiği kişiden esirgenen bir rahatlıktan yararlanmamak için. Kim, aziz bayım, kim yatar yerde bizim için? Ben yatabilirim mi diye soruyorsunuz? Dinleyin, yatabilmek isterdim, yatarım da. Evet, hepimiz yatabileceğiz bir gün, bu da kurtulmuş olacak.
Gerçekten de cennet bu değil miydi aziz bayım: Doğrudan kavrayarak yaşamak? Benim yaşamım da böyle oldu işte.