Uzun süre yalnız kalan kişilerde başkalarının ne hissettiğini sezmek, olayları başkalarının gözünden görmek zorlaşıyormuş. Bu da zamanla kişinin kendi dünyasına çekilmesine, yalnızca kendine özgü anlamlar üretmesine neden oluyormuş.
Yalnızlık uzun sürünce de beyin, kendini korumak için hayali bir arkadaş, içsel bir yoldaş yaratıyormuş. İnsan kimseyle konuşmadan duramayacağından, eğer kimse yoksa, birini hayal ediyormuş.
Özellikle film izlerken, filmi değil, kendi hayal dünyasına dalıp kayboluyormuş. Bu da yalnız değilse bile yalnız hissettiğindenmiş.
Şimdi anladım insanın neden en çok kendisiyle tartıştığını :)
Baek, E. C., Porter, M. A., & Parkinson, C. (2022). Lonely individuals process the world in idiosyncratic ways. Psychological Science, DOI:10.1177/09567976221082649