Melike
@1210_
18 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·288 syf.·
2024 13. kitabı
Kitabın yalnızca ebeveynlere hitap etmemesi çok hoşuma gitti. Hem kendi aileniz hem de kuracağınız aileye ilişkin perspektifinizi genişletiyor. Özellikle bizim toplumumuzda olan “kutsal” aile değerlerini sorgulatıyor. Bu açıdan okunması gerekli diye düşünüyorum.
Yalnızca bazı kısımların çok keskin değer yargıları barındırdığını düşünüyorum. Ama katılsanız da katılmasanız da okumak, dinlemek her zaman bakış açısını genişletir. Sert bir üslup ile yazılmış, biraz yazar sizi azarlıyor gibi hissediyorsunuz okurken. En azından ben öyle hissettim. Bu bilinçli bir tercih de olabilir tabiki.
Eleştirilerim de mevcut. ““Fedakâr” Anne Yalanı” kısmında, eski çağlarda kadınların bakıma ihtiyaç duyan başka çocukları olduğu için yeni doğan çocuklarını süt anneye vermelerinden ve bebek daha az bakıma ihtiyaç duyduğunda bebeği diğer çocukların arasına ‘katan’ kötü kalpli annelerden bahsedilmiş. Bu kısımı okurken “Ne büyük haksızlık” diye düşündüm. Eski zamanlarda kadınların çocuklarının sayılarını kontrol altında tutma taleplerini geçtim eşi ile cinsel ilişkiye girip girmeme konusunda dahi fikirleri alınmıyordu! Düzenli aralıklarla, fikirleri alınmadan (belki aile içi t*cavüz sonrası) hamile kalan kadınları, bebeğin ilk yıllarını onunla beraber geçirip ona ‘güven ortamı’ sağlayamayışından nasıl sorumlu tutabildiğimizi inanın anlayamadım. Yazar bu kısımları öyle suçlayıcı bir üslup ile yazmış ki..
Affetme ile ilgili bölüm de oldukça ilginçti. Yazarın anlamlandıramadığım şekilde çok keskin yargıları mevcut. “Ebeveynlerinizi affetmek iyileştirmez” diyor. Yani… Kime göre ve neye göre? Yanlış anlaşılmamak adına; yazar “Ebeveynlerinizi affetmek zorunda hissetmeniz yanlıştır. Bu size kalmış bir karardır ve neyin size iyi geleceğini siz daha iyi bilirsiniz.” demiyor. Çok net ve keskin.
Hayatımın en hızlı günlerini yaşıyordum. Dövüşecek düşmanlar ve sevilecek kadınlarla çevrelenmiştim. Gerçi silahım plastiktendi. Kadınlarım da öyle.
Sayfa 107
