Semra Ok
@1280_
Ilgaz'ın annesi
Emekli
Lise
Edirne
instagram @karabulut_ok
113 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ankara'daki Yeni Hayat Lokantası, bilindik adıyla Kürdün Meyhanesi, 1944-1960 arasında yemeklerinden çok içindeki konukları ve anılarıyla ün salmıştır... Kimler yoktur ki bu müdavimler arasında: Orhan Veli, Cahit Sıtkı Tarancı, Nurullah Ataç, Ceyhun Atıf Kansu, Fikret Otyam, Suat Derviş, İlhan Berk vd...
Bir masa etrafında meyhanenin leziz mezeleri eşliğindeki şen kahkahalı hallerini okurken, ara sıra kavgaya dönüşen tartışmalarına da tanıklık ediyoruz üstatların. Çektikleri aşk acısından maddi ve manevi sıkıntılarına; üzerlerinde gölge gibi gezinen devletin baskısından yeşerttikleri umuda kadar yaşantılarının bilinmedik yönlerini öğreniyoruz aktarılan anılar sayesinde...
Yazar Fahir Aksoy, 15 yıl boyunca gitmiş bu meyhaneye. Tamamı gerçek olan, ara sıra tuttuğu notlardan yola çıkarak oluşturmuş anı-öykü tarzındaki yazıları.
"Ankara'da yaşayan şair, ressam, aktör, bilim adamı, edebiyatçı ve müzisyenlerin" gittikleri bir nevi "aydınlar kulübü" olarak anılan Kürdün Meyhanesi'nde yaşananları, benim gibi kimi zaman gülerek, kimi zaman da üzülerek okuyacağınızdan o kadar eminim ki...
Çok renkli, çok esprili, çok keyifli bir kitap Kürdün Meyhanesi. Acıyı bal eyleyenlerin türküsü...
"SICAK BİR AKŞAM VAKTİ, bir fırının önünde dört çocuk duruyordu. Hiç kimse onları tanımıyordu. Nereden geldiklerini bilmiyorlardı..."
Henry, Jessie, Violet ve Benny adındaki, aç bilaç fırının önünde duran annesiz babasız dört kardeş onları arayan büyükbabalarından kaçmaktadır. Fırıncıdan bir gece kalmak için izin isterler. Ancak, fırıncı ve karısının "Çocuklardan büyük olan üçünü burada tutacağım. Bana yardım edebilirler. Ama küçük oğlanın yetimhaneye gitmesi gerekiyor..." diye konuştuklarını duyan çocuklar oradan kaçarak ormana doğru yola koyulurlar. Ormanda terk edilmiş bir yük vagonu bulurlar. Çöplükten buldukları kap kaçağı yıkayıp paklayarak özlemini duydukları yuva haline getirirler. Ve bir gün ayağına diken batmış iyi cins çoban köpeğinin aralarına katılmasıyla sayıları 5'e çıkar...
İlk olarak 1924 yılında basılan, sonradan 19 kitaplık bir seriye dönüşen, "dünyada milyonlarca satan, iki kez de animasyon film olarak beyaz perdeye taşınan Vagon Çocukları" okuyucuya sımsıcak bir dünya sunuyor. Sorunlara karşı çözüm üretmeyi dayanışmayı, özveriyi, hoşgörüyü, en küçük şeylerden mutlu olmayı, sevginin her şeyin temeli olduğunu anlatırken, unuttuğumuz birçok değeri de tekrar hatırlatıyor...
Çok severek, içim kıpır kıpır okudum kitabı. Siz de sonunu merak ediyorsanız mutlaka okuyun derim...
"Bazen yazdıklarımız değil, yaşadıklarımız şiirdir."
Edebiyat fakültesinde okuyan Hayal'e dedesi tarafından verilen tahta bir bavulla başlar hikâye... Dedesi Arif Bey, annesi Gülperi hanımın 1900'lerde yazdığı günlükleri emanet eder. Hayal, zaman içinde günlükleri temize çektikçe ailesinin bilmediği geçmişini de öğrenir. Boş zamanlarındaki bu eylemi, ne zamandır gördüğünü hatırlamadığı, zihnindeki kadın yazar Nurperi"yi daha sık görmesine neden olur. Nurperi tarafından, yazı yazdığı kâğıtların üzerine konan kalem Hayal'e bir şeyler yazma isteği uyandırır. Başlar küçük küçük öyküler karalamaya...
1914-1915 yılına ait günlüklerden öğreniriz çağının çok ilerisinde bir kadın olduğunu Gülperi'nin: piyano çalan, dergilere şiirler yazan, feministlerle rutin toplantılar yapan, romanlar okuyan vd... Hele bir de piyano hocası Aret'le yaşadığı aşk var ki, "ah" dedirtecek kadar tutkulu...
Hayal'in de hayatı acılarla örülüdür. Annesi küçük yaşta terk etmiştir. Dedesi Arif bey ve babaannesi Fazilet hanımla bir konakta, Gülperi hanımdan kalma devasa kütüphanedeki eşsiz kitapların resimlerine bakıp, sayfalarını çevirerek geçer çocukluğu. Babasının eşcinsel olduğunu 9 yaşlarında öğrenir. O yüzden dedesi ve babaannesi görüşmez babasıyla. 20.li yaşlarında öğrenir annesinin evi bu yüzden terk ettiğini: kaldıramaz kocasının kendisini bir erkekle aldatmasını.
Hayran olduğu yazar Ayperi ve öykülerini değerlendirmeleri için gönderdiği yayıncılarla yaşadığı diyaloglar ise Hayal'de tam bir düş kırıklığı yaratır. Her kırgınlığında Nurperi tutar elinden kaldırır. İyi ki de kaldırır: tahta bavulun içindeki Gülperi'nin hikâyeleri kadar birikmiştir, Hayal'in yazdığı hikâyeler de. Yazdıklarını yayımlatmak için verdiği onca çaba karşılıksız kalınca yaşadığı mutsuzluğu düşünür sonra. Oysa ki,
