Semra Ok
@1280_
Ilgaz'ın annesi
Emekli
Lise
Edirne
instagram @karabulut_ok
113 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Çünkü bazı insanlar birbirlerini acılarından tanırdım ve yara sarmasını ancak canı yananlar bilirdi."
Taşkale Cezaevi'nin C-6 Koğuşu... Cinayet ve gasptan yatan 5 mahkûmun yanına, haşat edilircesine dövülmüş, 30-40 yaşlarında bir adam gardiyanlar tarafından küfürler eşliğinde getirilir. Müebbet cezası olan genç adam, her gün gardiyanlarca rutin şekilde dövülmeye sövülmeye devam eder. Bu kadar şiddete hiçbir direnç göstermeyen, suçu nedir bilinmeyen, içine kapanık adamla uzun bir süre diyalog kurulamaz. Barana'dır adı. Sokakta yanındaki kadını döven bir adamı engellemeye çalışırken itiş kakış esnasında ölümüne neden olur adamın. Sonradan öğrenir ki, koruduğu kadını döven adam devletin başgardiyanıdır.
Taşkale'ye her yıl olduğu gibi, kara sisin çöktüğü bir gün, havalandırmada, yerde bakıra çalan kızıl bir saç teli bulur Barana: "Bir tek saç teli bile insanı hayata bağlayabilirdi bazen". Öyle de olur. Barana koğuştakilerle arkadaş olur. Koğuşun temizlik işlerini üstlenir. Kâğıt-kalem ister, mektuplar yazar Taşkale'nin gökyüzünü aydınlatan ayın altında. Özgür olduğunu düşündüğü kavak ağacına bakarak. Mesut öğretmene verir o mektupları. Bir de posta kutusu adresi. Mesut öğretmene göre "hiçbir şey anlatmayan", bana göreyse çokkk şey ifade eden Barana'nın mektupları.
Ülke gündeminin hayli yoğun olduğu, genel affın konuşulduğu 98-99 yılları içinde, menekşe kokulu koğuşta kutlanan yılbaşı ertesi kıyamet kopar. Barana koğuşta yoktur. Taşkale'nin üstüne çöken Kara Sis, kızıl saç telinden sonra Barana'nın özgürlüğe giden yolu olur.
Kemal Varol'un Ucunda Ölüm Var, Âşıklar Bayramı'ndan sonra okuduğum üçüncü kitabı Kara Sis. "Şiddet ve pişmanlıkların, onarılmaz hataların savruluşlarıyla örülü bir avluya, erkeklerin avlusuna" konuk oluyoruz. Olan biteni Mesut öğretmenin
"Herkesin babası bir kere ölürdü. Alır götürür, yıkar, kefenler, toprağa gömer ve sonra arada bir acıyla hatırlanan bir ölüye dönüşürdü babalar. Benimki yıllardır tekrar tekrar ölüyordu. Bir bakışla, bir sözle, upuzun bir suskunlukla, havaya kalkan bir parmakla, sallanan bir elle, bir iç çekişle ölüyordu babam."
Kendi gibi dertli sazıyla ve bir tahta bavulla, 25 yıl sonra oğlunun kapısını çalar Heves Ali. En son 15 yaşında bırakıp gittiği çocuk açar kapıyı: Yusuf... Annesinin ölümünden sonra müzik öğretmeninin destekleriyle okumuş, avukat çıkmış Yusuf. Siyasi sebeplerden götürüldüğü, işkence gördüğü cezaevlerinin kapısında babası yerine hep Bedih hocası bulunmuş Yusuf. Yarasını kapatan adamı babası bellemiş koca yürekli Yusuf.
40 yaşına gelen oğul, kapısında yığılmış haldeki babasını tüm şaşkınlığınla içeri alır. İyi değildir babası, hastadır. Derdini dinler. Kars'ta düzenlenen Âşıklar Bayramı'na gittiğini öğrenir. "Son kez" arkadaşlarını görmek istediğini söyler. Tek başına göndermeye gönlü el vermez Yusuf'un. Yola koyulurlar Diyarbakır'dan Kars'a doğru. Yol boyunca yılların suskunluğu eşlik eder baba oğula. Heves Ali geride bıraktığı gözü yaşlı sevdalılarını ziyaret eder, kâh bir mezarlıkta, kâh bir otogarda. Hastalığı nüksettikçe acil servislerde müdahale edilir. Doyamadığı babasını kaybetme korkusu sarar tüm belleğini Yusuf'un. Direnir Heves Ali. Dağlar tepeler aşılır, Kars'a varılır. Yetiştirir babasını Âşıklar Bayramı'na.
Bir de Yusuf'un kendini suçlu hissettiren sevda öyküsü vardır. En zor günlerinde yüreğinin baş köşesine oturtmuş kadını terk ediş öyküsü: 15 yıllık ayrılığın heceleri aşk dolu mektuplarda dile gelmiş, okurken birçok duyguyu içinde barındıran...
25 yıllık ayrılığın hikâyesini, çocukken, babamın aldığı plaklardan dinlediğim, kulağımdan ve
"Aşk biter ama hikâyesi kalırdı geriye. Aşkın hikâyesiyse kendisinden daha güzeldi. Kendimi bir hikâyenin ağırlığıyla yollara vurdum. Başkalarına yaktığım ağıtlara sakladım içimi. "
20.li yaşlarda alır kalbine ilk sızıyı. Sevdiceği çeker gider. Bekler günlerce yolunu. Gelene geçene sorar. Gelmez. Sonunda doğduğu, büyüdüğü Kırşehir dar gelir. Giyer kapkara elbiseyi, düşer bir gece yarısı yollara. Dağ tepe gezerken Sivas'ta saz âşıklarına rast gelir. Ali'sini sorar onlara, bilemezler. Söylediği türküyü mırıldanır, Arguvan'a git derler. Acısı bağrını deler, 2 yıl boyunca açılmayan ağzı ağıtlar yakmaya başlar. Her yas evi onun içli sesiyle gözyaşı dökerken, dağda bayırda sesi yankılanır. Onlar ölüsüne, o ise kara bahtına yanar.
50 yıl boyunca yolunu gözlediği, hasretinden kavrulduğu adam bir gece rüyasına girer. Ağıtçı Kadın, "gel" diyen sesin ardından yollara düşer. Yırtık elbisesi, aslanağızlı asasıyla, Arguvan'dan kalkıp Erzurum'un ayazında Bursa'nın lodosunda; yakılmış, yıkılmış, göç ettirilmiş halkın ardından boşaltılmış köylerde; akan derelerin arasında diyar diyar iz sürerken sanır ki, "yeniden çözülecek yıllardır donmuş halde bekleyen" musluğu. Avuçlarını "açınca gürül gürül bir su değecek" yüzüne. "Aşktan ölmüşlerin ruhuna ılık ılık akıp serinletecek" içini Heves Ali'si. O her "gel" dedikçe usanmadan düşer yollara, ayın şavkı vuruncaya değin kefeninin üstüne, bırakmaz "sevda masalının" peşini.
1977, Diyarbakır/Ergani doğumlu Kemal Varol, Ağıtçı Kadın'ın acılarına kadim halkların gözyaşlarını akıtırken, sürgün yüreklerine yakın tarihimizde çekilen acıları da ortak etmiş. Artin'in bavuluna sığdırdığı kırgınlığı Gomidas melodisinde, Ağıtçı Kadın'ın kırgınlığını ise Heves Ali'nin 3 telli bağlamasından çıkan türkülerde buluşturmuş. Memleketin üstündeki karabulutları
