ömer
@12ftm
Yolunda ve uğrunda bir harfin kırk yıllık köleliğe bedel düşüncesiyle, acziyetini bilen, umut dolu; ama nefsi dingin, gönlü zengin bir hüvviyete talip olma edasıyla ve tüm kitaplardan bir kitabı anlamaya çalışma gayesiyle Bismillah
Reklam
Dua Dua DuaDin
Duanız yoksa hiç birşeyiniz yok. Şu bir hakikat ki dua etmek insana huzur veriyor. Sıkıntılar karşısında onu teskin edip mücadelesinde dayanıklı olmaya motive ediyor. Dua etmek ,kendinden üstün bir varlıktan birşeyler talep etmek; farklı ritüeller şeklinde de olsa neredeyse bütün inançlar da mevcut. Ayrıca insan sağlığı üzerindeki pozitif etkileri özellikle manevi anlamda bilimsel olarak kanıtlanmış bir gerçek. Kendisiyle şereflendiğimiz yegane din olan İslam dininde de bu eylemin fazileti ve önemi bizzat kuranda Rabbimiz tarafından " Eğer duanız olmasaydı size ne diye değer vereyim" ayetiyle sabittir.
Dua etmek, dua etmenin lezzetine varmak herkese nasip olunamayacak bir lütûfdur. Hatta bu işin sırrına erenler; " Allah'ım bize istediğimizi hemen verme ki sana dua etmekten vazgeçme bedbahtlığına düşmeyelim "diyecek kadar dua etmenin lezzetine hazzına sıkıntılara rağmen erişenlerdir.
Peygamber efendimiz (sav): "Dua etmek ibadetin ta kendisidir buyuruyor" Nasıl ki namaz kılmak, Allah yolunda hicret etmek ,cihad etmek bir ibadet ise dua etmek te bir ibadettir. Ve bu ibadet göründüğü kadar basit değildir aslında sabırla ellerini açıp gözyaşları içinde Allah'a niyazda bulunmak her kula nasip olmayacak bir nimettir. Duayı kalıplaşmış kelime ve cümlelerle yüzeysel yapanlar bu işin tadına eremezler. Özellikle günümüzde camilerde müezzinin komutuyla toplu yapılan ve dar bir zamana sıkıştırılmış dua etme biçimi insanların ferdi olarak dua ibadetiyle Allah'a yakınlaşmasına mani oluyor. Bu konuda tüm imamların duanın faziletiyle ilgili genel anlamda cemaati bilinçlendirmeleri ve mevcut dua anlayışından vazgeçmeleri yadsınamaz bir sorumluluktur.
o kurtuldu mu?Edebiyat
Hayatı tam bir sersefil halde yaşarken karşısına çıkan birinin vasıtasıyla tanışmış olduğu ve şeyhim dediği Abdülhakim Arvasi ile doğru yolu bulma ve bu süreçteki gelgitleri, nefsi ile mücadelesini anlatıyor Necip Fazıl.
Şeyhi ile ilgili düşüncelerinde son derece abartılı tasvirler kullandığını , sorulan bir soruya verilen basit bir cevaba, şunu demek istedi bunu demek istedi diye kendi iç dünyasında büyütmesi farklı anlamlar yüklemesi, her söylenileni doğru kabul etmesi, aşırı sevgi ve bağlılıktan kaynaklı karşı tarafı yüceltmenin onu kusursuz ve hatasız görmenin bir yanılsaması olarak görüyorum. Neticede insanın, peygamber değilse hata yapabilir olduğunu zaaflarının olduğunu yanlış hükümler verebileceğini yanlış görüşleri savunanabileceğini en azından sorgulanabilir olduğunu unutmamak gerekir. Ama kitap boyunca Necip Fazılın anlatımından bunlardan hiçbirini sezemiyorsunuz.
Alimlerimize saygıyı, hürmeti, itaati emreden dinimizdir ama bunun bir ölçüsü olduğunu söyleyen de yine dinimizdir. Necip Fazıl iyi niyetli olsada bu ölçüyü bariz bir şekilde aşmıştır
Ve nitekim günümüz muteber alim ve hocalarının da değer verdiği İslam'ın şeyhi ünvanlı ibni teymiyye için "dini içten bozan kâfir" demesi vebali büyük bir ithamdır. Ayrıca katılmadığım diğer görüşlerde rabıta ve yine altın silsile gibi sonradan çıkma sahabe ve tabiin döneminde var olmayan kavram ve tasavvufi inanışlardır. Evet takva sahibi olmak zühd ehli olmak muhabbetullah, marifetullah gibi kavramlar İslam'ın her bir ferdinin ortak değerleri olması gerektiği gibi aynı zamanda müslümanların birer mücahid gibi yaşayan zulme başkaldıran aksiyonel yöne sahip tarafınında olduğu unutulmamalıdır.
ve Peygamberimizin buyurduğu üzere bir kavmin efendisi o kavmin hizmetkârı dır. Hadisi dururken malesef günümüz