Felâketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir,fakat annelerle değil , annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil ,zarbedilmiş olur: Çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler ,bu ıstıraplarını çocuklarına fazlasiyle iade ederler ; böylece keder anadan çocuğa ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.
"Dünyâ' yı bize büyük gösteren bizim küçüklüğümüz, oğul. Hırsımız, sabırsızlığımız, bencilliğimiz. Önce bu yüzden küçülüyor , sonra da Dünyâ'yı çok büyük görüyoruz "