Ebru
@1864e
Ne hoş bir güzelliği vardır, hafif adımlarla, dünyadan gülümseyerek geçenlerin. Kimseye bir kötülüğü dokunmadan yaşayanların, onurlu bir yaşamı seçenlerin..
Tiçır
Kayseri
1989
100 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·256 syf.·
4 günde okudu
·2025 36. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kimse kimsenin yarası nerede bilmez. Bazen en yakınlarınızın bile. Keşke görebilse insan. O zaman kimse kimseye bu kadar hoyrat olmaz belki. Inson un hikayesi bana bunu bir kez daha hatırlattı. Annesinin gerçekte kim olduğunu öldükten sonra öğrenebildi. Beni kurtar diye ağlayan kadına daha içten sarılırdı belki gerçeği bilse. Savaşlar yıkımlar katliamlar insana 100 yaşına da gelse onulmaz unutulmaz yaralar bırakıyor. Hatta onların çocuklarına ve hatta torunlarına. Ölüm ve korku siniyor hayatlarının her yerine. İlk etapta sıkıcı gelse de okunabilir bir kitap.
Vejetaryen olmak burada bir metafor aslında salt et yememek değil. Aile ve evlilik hayatında sürekli yok sayılan sadece görevlerini yerine getiren bir kadının ben de burdayım deme şekli belki de. Narsist bir koca. Ki açıkça onunla sıradan olduğu için evlendim diyen. Artık işine yaramadığında da onu terk eden. Ataerkil bir aile. Kızlarına bir kez bile noldu demeden damat sanada mahcubuz diyen bir aile. Yine acılar içinde akıl hastanesinde gün doldurup ölmeyi bekleyen bir kadın. Romanda bile onu başkaları anlatıyor. Sarsıcı ve üzücü bir hikaye. Üç bölümden oluşuyor. Farklı buldum. Okunur.
