Ne hoş bir güzelliği vardır, hafif adımlarla, dünyadan gülümseyerek geçenlerin. Kimseye bir kötülüğü dokunmadan yaşayanların, onurlu bir yaşamı seçenlerin..
Kimse kimsenin yarası nerede bilmez. Bazen en yakınlarınızın bile. Keşke görebilse insan. O zaman kimse kimseye bu kadar hoyrat olmaz belki. Inson un hikayesi bana bunu bir kez daha hatırlattı. Annesinin gerçekte kim olduğunu öldükten sonra öğrenebildi. Beni kurtar diye ağlayan kadına daha içten sarılırdı belki gerçeği bilse. Savaşlar yıkımlar katliamlar insana 100 yaşına da gelse onulmaz unutulmaz yaralar bırakıyor. Hatta onların çocuklarına ve hatta torunlarına. Ölüm ve korku siniyor hayatlarının her yerine. İlk etapta sıkıcı gelse de okunabilir bir kitap.
Veda EtmiyorumHan Kang · April Yayıncılık · 20242,233 okunma