Bazı kitaplar vardır; okumadan önce methi size ulaşır, sosyal medyada karşınıza çıkan alıntılarla merakınız iyice perçinlenir. Üzüm Buğusu da benim için popüler kültürün etkisiyle radarıma giren ve büyük bir merakla başladığım bir kitaptı. Ancak son sayfayı kapattığımda hissettiğim şey, maalesef o büyük övgülerin yarattığı beklentinin altında kalması oldu.
Aslında Kitabın temelindeki fikir aslında çok potansiyelli: Aynı gün doğan iki çocuğun, bir doğum gününde işlenen cinayetle mühürlenen kaderleri... Suç, adalet ve vicdan azabı üzerine kurulmuş bu zemin, üzerine çok güçlü bir kurgu inşa etmeye çok müsait. Fakat hikaye ilerledikçe, o etkileşimlerdeki "efsane" havasının yerini biraz daha alışıldık kalıplar alıyor.
En çok hayal kırıklığına uğradığım bir diğer nokta ise dönem anlatımı oldu. 1990’lar, özellikle Ankara gibi bir şehirde geçiyorsa; o yılların kendine has tekinsizliğini, gri pusunu ve sokağın gerçek dilini iliklerimize kadar hissetmemiz gerekir. Kitapta 90’lar maalesef sadece bir "dekor" olarak kullanılmış. Tarih ve birkaç siyasi olay belirtilince o dönemin ruhu gelmiyor; o dönemin insanı gibi hissetmek, o atmosferin havasını solumak istiyor okur. Bu haliyle hikaye bugünde geçse de pek bir şey değişmeyecekmiş gibi bir yüzeysellikte kalmış.
Karakter analizine gelecek olursak; ana karakterin üzerine bir noktadan sonra o kadar çok haksızlık ve dram yükleniyor ki, bu durum dramatik bir derinlik yaratmak yerine okuru boğmaya başlıyor. Karakterin sürekli bir çıkmazın içinde, nefes alamaz halde bırakılması anlatımı ağırlaştırıyor. Bu da bir yerden sonra empati kurmayı zorlaştırıp, okuma keyfini yorucu bir hale dönüştürüyor. Keza tekrar eden paragraf kalıpları da cinnetlik bir senfoniydi benim için. Belki linç yiyeceğim bu yüzden ama her zaman haklı ve dürüst
Ian McEwan’ın kalemini oldukça severim. “Yabancı Kucak” isimli eseriyle -özellikle finaliyle- boşlukta sallanan birisine çevirmişti beni. Yazar, “Kefaret”i 2001 yılında yazmış, maalesef yeni okuyabildim. “Maalesef” şeklinde bahsetmem, romanın güzelliği ve yine şaşırtıcı finaliyle büyülemesinden kaynaklı.
Hikaye, 1935 yazının Londra’sında açılış yapıyor. Tallis ailesi, son derece seçkin, zengin bir çevreye sahiptir. İki kız ve bir erkeğe sahip bu ailede, kahyanın oğlu Robbie Turner arasında geçiyor. 13 yaşındaki küçük bir kızın gördükleri üzerine şekillenen bu romantik, savaş ve dram odaklı öykü, kurgusuyla da şaşırtmış yazar.
McEwan, II. Dünya Savaş öncesi, Savaş Dönemi ve 1990’lar olarak üç koldan anlatmış hikayeyi. Betimlemelerin hoşluğu, konunun dozunda anlatılacak kadar sayfaya tam kararında sayfalara aktarılması... hepsi aktıkça akıyor kalemden. Dönemin kültürü, McEwan’ın ressam ve heykeltıraşlar üzerinden tasvir edilmesi, ister istemez kültürel birikim ve bilgi de kazandırmış kitaba, okura. Farklı gözlerden okumak, anlamak için, birçok bölümü karakterlerin kendi gözünden görme, yorumlama imkanını karakterlere tanımış. Bu konu da oldukça başarılı da... Dunkirk Savaşı’nın arka planda işlendiği, savaş zamanının yaşama, rutine-monoton ve sanata olan düşmanlığını atıf yaptığı bölümü birçok kere okuyup hayran kaldım.
Finalinin hazmedilmesi için çelik sinirlere sahip olması gerektiğini düşünüyorum. Yine şaşırttı yazar. Unutmadan, Joe Wright’ın 2007’de aynı isimle çektiği, (Atonoment) başrollerde “Keira Knightley, James McAvoy ve Saiorse Ronan” paylaşıyor. Filmin kitaba oldukça sadık çekildiğini, çok iyi bir sinematografiye sahip olduğunu da belirtelim. Önce kitap, sonra film diyelim.
Ölmeden Önce Okunması Gereken 1001 Kitap seçkisinden!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
1970-1980 ve hatta 1990lar gençlerden Avrupai esintiliier arasında yaşanan çalkantılı aşk entrikalar ve serüvenler. Genç ,yakışıklı ve zengin Kemal'ın sosyetik güzel aklı başında Sibel ile olan ilişkisi, çeşitli kendileri gibi arkadaşları ile güzel başlayan öyküsünü okuduğum bu kitapta baş faktör Füsun. İç içe geçmiş duygu silsilesi ve olağan dışı yaşamları. Kitap hakkında ayrıntılara girmek yerine kendi düşüncelerimi yazmak isterim. Öncelikle birkaç kez daha kitaptan uyarlama hikayeleri ekranlarda gördüğümde hissettiğim benim için 2 uç nokta. Beni çekmeyen bir duygu kitap okumak o hikayeyi kendin hayalim canlandırmak hep daha cazip geldi. Bu benim için en önemlisi. Kitaptan benim için kafa takacağım kişi ise Füsun. Anne suçlamak değil amacım ama yönlendirmesi ve müsade ettikleri ile beni sarsan bir karakter olarak kalacak hafızamda. Saplantı mı takıntı mı sevgi mi? Arada hep gidip geldim. Lakin Füsun'un yazık olan hayatı içimi acıttı. İyi ki gerçek bir öykü değilmiş dedim öğrendikten sonra.
Sevdiğim her insan okusun istiyorum
Ben 90’lar çocuğu değilim ama o atmosferi hem kültürel hem de sosyolojik açıdan o kadar güzel anlatmış ki.Bayıldım Gülüzar’a sorgulamalarına,saf kalbine. Gülüzar tüm kadınların tüm kız çocuklarının sesi.
«Ruhumu sattım ve belki onunkini de.» S. 9.·160 syf.·
Brigitte Giraud, 1960 yılında Cezayir’in Sidi-Bel-Abbès şehrinde doğmuş bir Fransız yazar. Çocukluğu Fransa’nın Rillieux-la-Pape’de geçmiş sonra Lyon şehrine taşınmış. Almanca, İngilizce ve Arapça eğitimi aldıktan sonra kitapçılık, gazetecilik ve edebiyat eleştirmenliği yapmış. Lyon bölgesinin önemli edebiyat etkinliklerinden biri olan Fête du Livre de Bron’da program sorumlusu olarak çalışmış ve günümüzde hâlâ edebiyat danışmanı olarak görev yaptığı biliniyor. Toplamda on üç romanı ve öykü kitapları da bulunuyor.
1997 yılında ilk romanı "La Chambre Des Parents"ı yayımlayan Giraud, bunu izleyen yıllarda roman, öykü ve anlatı türlerinde eserler vermiş. 2007’de "L’Amour est Très Surestimé" adlı öykü kitabıyla Goncourt Öykü Ödülü’nü kazanmış, 2009’da "Une Année Étrangère" ile Jean Giono Jüri Ödülü’nü almış ve "À Présent (2001)" adlı eseriyle de Wepler Ödülü özel mansiyonuna layık görülmüş. 2022’de ise, eşinin motosiklet kazasında kaybını anlattığı dilimize çevrilmiş tek eseri olan "
Hızlı Yaşamak (Vivre Vite)" adlı kitabıyla Goncourt ödülünü kazanmış. Aslında "À Présent" adlı eserinde yas sürecini daha önce anlatmış: kaybın hemen ardından üzerine çöken acil ve sarsıcı duyguları aktaran, kısa ama etkileyici bir metin olduğu biliniyor, "Hızlı Yaşamak" ise hem biçim hem içerik açısından ondan çok farklıdır.
Ayrıca, 2011’de yayımlanan "Pas D’Inquiétude" romanı France 2 tarafından televizyon filmine uyarlanmış, 2015’teki "Nous Serons Des Héros" ise sahne okumalarına konu olmuş. 2017’de de "Un Loup Pour L’homme" ile müzikli bir okuma etkinliği gerçekleştirmiştir.
«Satış sözleşmesinin imzası. Kaza. Taşınma. Cenaze töreni.» (S. 11). İşte Brigitte Giraud, 1999’da partneri Claude’un motosiklet kazasında hayatını kaybetmesiyle hayatının nasıl paramparça olduğunu bu şekilde özetliyor. Çift,Edebiyat
9/10
2026 9. kitabı
Brigitte Giraud, 1960 yılında Cezayir’in Sidi-Bel-Abbès şehrinde doğmuş bir Fransız yazar. Çocukluğu Fransa’nın Rillieux-la-Pape’de geçmiş sonra Lyon şehrine taşınmış. Almanca, İngilizce ve Arapça eğitimi aldıktan sonra kitapçılık, gazetecilik ve edebiyat eleştirmenliği yapmış. Lyon bölgesinin önemli edebiyat etkinliklerinden biri olan Fête du Livre de Bron’da program sorumlusu olarak çalışmış ve günümüzde hâlâ edebiyat danışmanı olarak görev yaptığı biliniyor. Toplamda on üç romanı ve öykü kitapları da bulunuyor.
1997 yılında ilk romanı "La Chambre Des Parents"ı yayımlayan Giraud, bunu izleyen yıllarda roman, öykü ve anlatı türlerinde eserler vermiş. 2007’de "L’Amour est Très Surestimé" adlı öykü kitabıyla Goncourt Öykü Ödülü’nü kazanmış, 2009’da "Une Année Étrangère" ile Jean Giono Jüri Ödülü’nü almış ve "À Présent (2001)" adlı eseriyle de Wepler Ödülü özel mansiyonuna layık görülmüş. 2022’de ise, eşinin motosiklet kazasında kaybını anlattığı dilimize çevrilmiş tek eseri olan "Hızlı Yaşamak (Vivre Vite)" adlı kitabıyla Goncourt ödülünü kazanmış. Aslında "À Présent" adlı eserinde yas sürecini daha önce anlatmış: kaybın hemen ardından üzerine çöken acil ve sarsıcı duyguları aktaran, kısa ama etkileyici bir metin olduğu biliniyor, "Hızlı Yaşamak" ise hem biçim hem içerik açısından ondan çok farklıdır.
Ayrıca, 2011’de yayımlanan "Pas D’Inquiétude" romanı France 2 tarafından televizyon filmine uyarlanmış, 2015’teki "Nous Serons Des Héros" ise sahne okumalarına konu olmuş. 2017’de de "Un Loup Pour L’homme" ile müzikli bir okuma etkinliği gerçekleştirmiştir.
«Satış sözleşmesinin imzası. Kaza. Taşınma. Cenaze töreni.» (S. 11). İşte Brigitte Giraud, 1999’da partneri Claude’un motosiklet kazasında hayatını kaybetmesiyle hayatının nasıl paramparça olduğunu bu şekilde özetliyor. Çift,
Murathan Mungan'ın okuduğum ikinci kitabı oldu ve sizlerle neler düşündüğümü ve hissettiğimi paylaşmak istiyorum. Öncellikle 1980ler 1990lar yıllarındaki mevzulara ya da türk tarihi içindeki mevzulara atıfta bulunan olayları işlemişti. Beğenip paylaştığım alıntılar oldu ama dil olarak ağırdı anlamını yazılışını bilmediğim kelimeler vardı. Genel olarak nadir de olsa kendimi ait hissetmedigim ve içine giremediğim bir kitap oldu ama genede Murathan Mungan'ın dilini seviyorum. Okuyucuyu az da olsa düşündürmesi meraklandırıp konuyu araştırmasına vesile olması güzel bir şey bence (:
Sağlıcakla ve kitapla kalın
İyi okumalar
