Bazen hayatımızda insanlar, ilişkiler ya da alışkanlıklar vardır; tıpkı ağrıyan bir diş gibi bizi yıpratır ama alıştığımız için bırakmaya cesaret edemeyiz. Onlardan uzaklaştığımızda içimizde bir boşluk oluşur, sanki bir parçamız eksilmiş gibi gelir. Bu boşluk bazen çok ağır hissedilir.
Ama işte o anda hatırlamamız gereken şey, o kişinin ya da durumun bize yaşattığı sürekli acıdır. Boşluk zamanla dolar, hayat bize yeni şeyler sunar; ama kalpte açılan yaranın aksine, sürekli kanatan bir acıyla yaşamak bizi bitirir.
Kısacası...
Hayatınızdan çıkan şeyin bıraktığı boşluğa değil, size yaşattığı acıya odaklanın; yokluğu, varlığından daha iyidir.
Çünkü bazen eksilmek, aslında iyileşmenin başlangıcıdır. 🌸