Aile, evren sonuna doğru tekâmülün tam biçimini ifade eden birlik kavramına hazırlık yolunun dünyadaki en basit en otomatik alıstırmalarına olanak verir. Coğu zaman görüldüğü gibi, eşler arasındaki yüz ve karakter benzerlikleri aile topluluğu icaplarıdan olarak bedenlerin manyetik alanları arasinda kurulmuş bir sentezin ifadesidir ki bu da varlıkların birbirlerine yaklaştıklarını gösterir. Bu manyetik alanlar sentezi ne kadar iyi kurulursa aile arasındaki kaynaşma o kadar mükemmel olur ve aile hakiki hedefine o kadar yaklaşmış olur.
İnsan bir realitede tamamen yaşadiktan sonra orada kendisini tatmin etmemeye bașlayan noktalarla karşılaşınca ve daha üstünü aramak ihtiyacını duyunca, artik icinde bulunduğu realite ikinci plana düşmesi gereken, nefsaniyet hâline giren bir unsur olur. Iste böylece eskimis geride biraklması icap eden bir realiteden silkinmek için yapılan mücadelelerden meydana gelen olaylar ve bu olaylardan alınan dersler öz bilginin sürekli olarak artmasina, idrakin genişlemesine ve sonuç olarak ruhun tekâmülüne sebep olmaktadır. Böylece realiteler așağıdan yukarilara doğru ürüp gider. Yani herhangi bir kademenin vazifeye yönelik unsuru üst kademenin nefsaniyet unsurunu, nefsaniyete yönelik unsuru da alt kademenin vazife unsurunu olușturur. Bu realitelerin değişmeyen bir sıra icinde birbirini kovalamadığını tekrar edelim. Kişinin tekâmül ihtiyacına ve idrak kapasitesine göre değișerek birbirini takip eder.
Aslnda o iki karışlık yere bağlı kaldıkça, bu manzaralar, bu güzellikleri aramak ihtiyacı da belirmez. Öyleyse yükselmek için, hedefe yaklaşmak için, kısaca vazife planına gerekli olan liyakatleri, idrakleri kazanmanın yolunu tutmak için alt kademelerin nefsaniyetleri içinde gömülüp kalmamak ve onların ağırlıklarından silkinip kurtulmak gerekir.