İçimde sanki kendi sesimi yankılayan dar bir oda var. Ne kadar sessiz olsam da, orada hep bir uğultu dönüp duruyor. Sebebini bilmediğim bir ağırlık, açıklayamadığım bir sıkıntı…
Hiçbir şey kötü değil ama hiçbir şey iyi de değil. Zaman akıyor, ben izliyorum. Nereye ait olduğumu bilmiyorum, hatta ait olmayı isteyip istemediğimi bile.
Bazen sadece duruyorum, düşünmeden.
Sonra düşünüyorum, durmadan.
Ve her defasında, içim biraz daha susuyor.
@ben