mehmet çiçek
@1cicek
38 okur puanı
Şubat 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Geç kalmamışım okumaya diyebilirim, zira kendi benliğini arama çabası kolay kolay neticeye ulaşan bir çaba değil, en azından benim için hala devam ediyor...
Kitabın kahramanı da daha önce yazıldığı üzere bir kimlik arayışı içerisinde önce babasını, samanaları, govindayı, sevgilisini terkediyor. Yapmak istediği her şeyi yapıyor neredeyse, nerede duracağını, nasıl mutlu olacağını, neyi seveceğini arıyor...
Gerçekten de insan ne zaman durur, neyi sever ve ne zaman mutlu olur? Bu soruların cevabını ararken bir anda farkına varır ömrünün sonuna yaklaştığının. En iyisi herşeyi sevmektir sanırım, bir nesne de olabilir seveceğiniz şey...
Dünyayı güzellik kurtaracak ve bir insanı sevmekle başlayacak herşey...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bozkırkurdu
Herkesin başına gelen onun da başına gelmiş, varlığının alabildiğine derinliklerindeki bir dürtüye uyarak olağanüstü bir diretkenlikle aradığı, peşinde koştuğu şeyi sonunda ele geçirmişti, ama insan için yararlı sayılacak ölçünün hayli üstünde gerçekleşmişti bu. Ele geçirdiği şey ilkin mutluluğunu oluşturmuşken, sonradan amansız yazgısına dönüşmüştü. Güç insanını güç yıkar, para insanını para; köle ruhlu insanı başkalarına kulluk etme, zevk insanını zevk çökertir. Bozkırkurdu'nu da bağımsızlığı yıkmıştı. Amacına ulaşarak günden güne daha bağımsız duruma gelmiş, emir alacağı, isteklerini göz önünde tutarak davranışlarını düzenleyeceği kimse kalmamıştı, ne yapıp ne yapmayacağını artık yalnızca kendisi özgürce belirliyordu; çünkü güçlü insan, gerçek bir içgüdünün ondan elde etmesini istediği şeyi hiç şaşmadan ele geçirir sonunda. Ne var ki, Harry kavuştuğu özgürlüğün ortasında ansızın şunu fark etmişti ki, özgürlüğü ölümdü; tek başına kalmış, dünya onu korkunç şekilde kendi haline bırakmıştı; insanlar onu ilgilendirmekten çıkmış, hatta kendisi bile kendisini ilgilendirmez olmuştu; dış dünyayla ilintisizliğin ve yalnızlaşmanın giderek büyüyen havasızlığında yavaş yavaş boğulmaya başlamıştı. Çünkü artık ortada öyle bir durum vardı ki, yalnızlık ve bağımsızlık, isteği ve amacı olma özelliğini yitirmiş, onun yazgısına ve mahkûmiyetine dönüşmüştü.
