1kitap1ogretmen
@1ktap1ogretmen
English Teacher
72 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tanrı inancının, inancı çarpıtmış ellerde nasıl yobazlığa dönüşebileceğini dile getiren bu kitapta Halide Edip, islam dinine hümanist yanından yaklaşır. Din, insanların korktuğu, bu sebeple ikiyüzlülükle de olsa yücelttiği bir şey değildir.
Bir anadolu kasabasına öğretmen olarak gelen Aliye’nin fedakarlıkları ve vatansever gibi görünen gericilerin, dini kullanarak yaptıkları insanlık dışı olayların anlatıldığı bu kitabı herkes okumalı diye düşünüyorum. Benzer temaların olduğu bir film izlemiştim “Soraya’yı Taşlamak” adında.İran’da meydana gelmiş gerçek bir hayat hikayesine dayanan film, bir kadına uygulanan hemde haksız recmi konu edinir. Kuran’da recm olmamasına rağmen sicili bozuk bir molla ve 14 yaşında bir çocukla evlenmek isteyen kocanın, dini nasıl değiştirdiklerine şahit olunacak bir film.
Ne yazık ki bu temaları yalnızca kitaplarda ya da filmlerde görmüyoruz. Günümüzde aynı zihniyette olan bir çok kişi ve bir çok olay var. Dini kullanarak,vatan haini, din düşmanı diyerek karalamalar günümüzde de fazlaca. Tüm bunlar cehaletten kurtularak,ilim ve bilimle aşılabilir. Son olarak Yunus Emre’nin bir sözünü eklemek istiyorum “Emeksiz zengin olanın, kitapsız bilgin olanın, Sermayesi din olanın, Rehberi şeytandır.”
Reklam
instagram.com/p/B7JIiZcpANo/?...
”Ben kötülük edenle kötülüğe maruz kalana aynı yüz ifadesiyle bakamam, her ikisine de gülümseyemem diyorum size. Bunu yaparsam o zaman da kendi yüzüme bakamam diyorum. Hepsi bu kadar, başka bir şey dediğim yok. Sizin mideniz kaldırıyorsa, kötülük edene de kötülüğe maruz kalana da aynı şekilde gülümsemeye devam edebilirsiniz, işin o yanı beni ilgilendirmiyor.”
Hasan Ali Toptaş’ın okuduğum ilk kitabı bu. Ve ben çok beğendim. Bu kitabı öylesine okumamak gerek,bize anlatılanı,gösterilmek isteneni görmeli.
Kitapta günümüz toplumunun gelmiş olduğu noktayı tasvir ediyor.Ana karakter “Güldiyar” bir kız çocuğudur. Bir gün babasına yemek götürmeye gider ve döndüğünde artık hiç konuşmamak üzere susmuştur. Üstelik,ağlar. O kadar ağlar ki,ağladıkça gözlerinden damla damla taşlar dökülür.Kitap boyunca insanların “insanlık”tan çıkmış olduğuna şahit oluyoruz. Acı içinde kıvranan Güldiyar ve onun acılarından kendilerine çıkar sağlayanlar,bu acıyı seyredenler,hiçbir şey yapmayanlar,susanlar,kısacası “bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” diyen koca bir toplum. Bırakın acısını dindirmek için çabalamayı,kimse bu kıza “ne oldu” diye bile sormuyor.
Kitapta vicdanlara seslenen karakter “Halil”in şu sözlerini okuyoruz “"Sen diyorsun ki kötüler gelip bize kötülük edinceye kadar iyidirler, başımızın üstünde yerleri vardır.” Fakat yine de kimse çıkıp bir şey demiyor.
Kötülüğe,haksızlığa karşı susanlar,sadece seyirci kalanlar,insanların çaresizliği karşısında onlara yardım etmeyip bu çaresizlikten çıkar sağlamaya çalışanlar.
Sizce de çok tanıdık,çok bizden bir hikaye değil mi bu? Öldürülen kadınlar,tecavüze uğrayan küçücük bebekler,ve sıra bizlere gelene kadar susup bekleyen koca bir toplum değil miyiz şu anda?
instagram.com/p/B4rY3JrJhM4/?...
Aslında bir çocuk kitabı olan Momo’nun her yaş grubuna verebileceği dersler var. Muhteşem hayal ögeleri barındıran kitabı öylesine okuyup geçmek yerine,asıl anlatılmak isteneni görmek lazım. Mesela “duman adamlar” gerçek olabilir mi? Zamanımız çalınıyor olabilir mi? Sosyal medya,telefonlarımız,hayatımızı kolaylaştıran ve bize “zaman tasarrufu” sağladığını düşündüğümüz teknolojik aletler,hepsi birer “duman adam” değil midir aslında? Ne zaman biraz durup pencereden dışarıyı izledik? Sürekli bir koşturma içinde olduğumuz hayatta, zamanımız yalnızca çalışıp kazandıkça değerli.Demek ki etrafımızda bir çok “Duman Adam” var.
