Melike Ateş
@1melikeates
İnsanları klas göründüklerini zannettikleri dekorlarından trajik bir tezatta tasavvur ettiğimizde sonuç çoğu zaman trajedi ya da kara bir komedi olur. Ruhu yeterince kudretli olmayanlar dekorlarından, armalarından, mülklerinden alırlar güçlerini.
Reklam
Ruhunuz... Bu âlemde hangisi? Yalnız, tek, ayrı, başka, eşsiz, kayıp yabancı... Çok defa iç sesimiz dış sesimize senkronize olamaz da duyumsarız bu kayıp hâllerinden birini. Yalnızlığımız kadar ikna olup yarımlığımıza; asla olmadığımız o zamanı, o mekânı, o insanı ararız. Yahut ait hissetmediğimiz tüm zamanların, mekânların ve insanların tam ortasında "niçin" orada olduğumuzu soran dünyanın en karadelik sorusuyla göz göze geliriz. Öyle tekinsiz, bilinmez ve rahatsız edici bir sorudur ki bu. Ya o karadelik sorunun içine düşecek ya da bildiğimiz ve hep yaptığımız şeylerin konforunu seçeceğiz. İnsan "niçin"in içine hakikatle düşerse başka hiçbir eylem yapamaz hâle gelir çünkü. Kaçarız o heyhuladan. Bir meczubu kovar gibi öteleriz fikrimizden onu. Kovarız ve hep bildiğimiz, eşlerimiz, dostlarımız, tüm tanıdıklarımızın doluştuğu o konforlu bölgeye sığınırız.
En çok masumlar kendini kirli hissediyor, kirliler kendini hiç kirlenmiş hissetmiyor. Kirlenmek, temiz olana mahsustur çünkü.
"İçimde söylemek istediğim çok şey var. Çok büyük şeyler. Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya, bütün hayat, her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum... ama anlatamıyorum..."
Birinin kalbini kibrinden daha çok kırmışsanız sizi çok sevmiştir. Kibrini kalbinden daha çok kır(abil)mişseniz size aşık olmuştur. Gururlu bir kalp, aşk deneyimini ancak böylesi bir yarayla hissetmez mi?
Reklam