Ayfer Tunç bana “gelirken bi küçük yoğurt al” dese bile, gözlerim dolabilir.
En basit şeyleri, dümdüz ama duygulu anlatıyor.
Ahenk apartmanını yaşadım okurken.
Kitaba kadın hikayesi demek biraz haksızlık olur.
Karakterlin derinine inerken arada hikayeyi ıskalamış gibi hissettim.
Şehnaz’ın acınası, hastalıklı aşkı, İstanbul’un bildiğimiz caddeleri, sokakları, hayatta kalmak için kendine bir geçmiş yazan kadınlar…
Ayfer Tunç, sen iyi ki varsın.
Senaryo okuyor gibi hissettim. Sanki dizisi çekilsin diye yazışmış.
Sonra bi baktım zaten çekiliyormuş.
Akıp gidiyor, ama bir önceki romanında da aynı şeyi söyledim. Bu adamda daha fazlası var.