… bu dünyada yetişkinler de çocuklar gibi davranmaktadır. Nereden gelip nereye gittiklerini bilmeden , kendi fikirlerini pek az kullanarak , bir bisküvi, şekerleme ya da bir sopayla güdülenirler.
Durmak bilmeyen bir seyyah bile sonunda kendi topraklarını özler. Döndüğünde yuvasında , eşinin kollarında, çocuklarının ilgisinin odağı olmuş halde ve onlara destek olmak için çalışırken bulur mutluluğu . Ve görür ki , dünyayı gezerken aradığı mutluluk boşaymış.
Önceleri sorularıma neden cevap almadığımı anlamıyordum, şimdiyse soru sorabileceğime nasıl inanabildiğimi anlamıyorum . Ama gerçekte inanmıyordum ki , soruyordum sadece .