Dünyayı çocuklar yönetmeli diye bir söz duymuştum daha önce. Bu kitabı okuyunca daha iyi anladım söyleyenin ne kadar da haklı olduğunu... Çünkü büyüdükçe bütün masumiyetini kaybediyor insanoğlu. Ve daha sonra ırkının, dininin, inancının, düşüncesinin onu bir şekilde diğer insanlardan daha üstün kıldığına inanıyor.
"Elbette tüm bunlar çok uzun saman önce oldu ve böyle bir şey bir daha asla olmaz. Bu zamanda ve bu çağda tabi ki..." diye bitiriyor kitabı yazar. Zaman geçti, çağ değişti ama zihniyetler aynı. Kim bilir bu gün Shmuel'in yaşadıklarını yaşayan kaç tane çocuk var. İnançları veya ırkları yüzünden bir çocuğun bir insanın tel örgülerin arkasına mahkûm edilmesine bir son verilmeli. Ve umarım bir gün zihniyetleri bozulmuş insanlar hayata Bruno'nun gözünden bakabilir...
Sade bir dille yazılmış ama bir o kadar derin anlamlar barındırıyor. Hepimizin okuması gerektiği bir kitap, özellikle bu çağda...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ölümle burun buruna gelen bir kadına sunulan bir fırsat. Binlerce pişmanlık... Binlerce farklı hayat... Ve aranan mutluluk... Geçmişte takılı kalmış, pişmanlıklarından ders çıkarmak yerine onları kendine yük etmiş bir kadın.
Bir çok kişinin kendi içinde verdiği bu savaşı sayfalara dökmüş yazar. Belki de oturup bir an olsun hayatımızı sorgulatacak bir kitap. Akıcı bir üslup ile yazılmış güzel bir kitap fakat abartıldığı kadar olduğunu düşünmüyorum.
Abartıldığı kadar olan ve bir solukta okunabilecek kitap. Bütün duyguları iliklerine kadar hissettirecek, okurken boğazınız düğüm düğüm olacak. Bir savaşla başlayan ama sonsuza kadar süren acılar...
Dilinin ağır olmasından korktuğum için uzun zamandır okumayı ertelediğim bir kitap. Fakat dili açık ve anlaşılır. Yunus emre'nin hayatını akıcı üslubu ile harmanlamış ve bizlere sunmuş. Muhakkak okunması gerek bir eser. Herkese tavsiye ediyorum.
