Çürümenin Estetiği....
Bazı figürler toplumun entelektüel çölleşmesinin, estetik yoksulluğunun ve manevi iflasının en net aynasıdırlar. Karşımızda duran Sevda Türküsev portresi, bir fikir insanı ya da bir yazarın çok ötesinde; kutuplaşmadan beslenen, hınçtan (ressentiment) güç alan ve "değerleri" birer ticari mal gibi pazar tezgahına süren modern bir illüzyondur.
Bir yazarın dili, onun zihin dünyasının sınırlarını belirler.
Türküsev’in diline baktığımızda gördüğümüz tek şey; edatlarla bağlanmış nefret kırıntıları, bağlaçlarla yamalanmış magazinel dedikodular ve ünlemlerle şişirilmiş bir "ahlakçı" kibridir.
Friedrich Nietzsche’nin "Pazar yerindeki sinekler" (1) dediği o gürültülü güruhun başını çeken bu zihniyet, hiçbir zaman bir "fikir" inşa edememiş; sadece mevcut öfkeleri bir araya getirerek bir kariyer gökdeleni dikmiştir. Bu gökdelen, rasyonel bir eleştirinin ilk rüzgarında yıkılacak kadar kumdan yapılmıştır.
Dervişin fikri neyse zikri odur; peki bir insanın zikri sürekli başkalarının "bacakları", "çapkınlıkları", "yatak odaları" ve "uçkur hikayeleri" ise, o fikrin içinde hangi karanlık mahzenler gizlidir?
Türküsev’in "muhafazakarlık" kalkanı altına gizlediği şey aslında safi bir röntgenciliktir. Başkalarının günahlarını bir cerrah titizliğiyle (!) deşerken duyduğu o gizli iştah, aslında bastırılmış bir hayranlığın ya da yaşanamamış bir hayatın intikamı mıdır?
Charles Bukowski’nin o "hiçbir parfümün örtemeyeceği ekşi koku" (2) diye tarif ettiği şey tam olarak budur. Sürekli ahlak diyenin zihninde sürekli ahlaksızlığın dönmesi, bir psikiyatrik vakadır, edebi bir duruş değil.
Bu kadın, toplumun namus bekçiliğine soyunurken, aslında o toplumun en alt tabakadaki "dikizleme" dürtüsünü estetize ediyor. Bu muhafazakarlık değil, "ahlak soslu bir
Friedrich Nietzsche’nin "Pazar yerindeki sinekler" (1) dediği o gürültülü güruhun başını çeken bu zihniyet, hiçbir zaman bir "fikir" inşa edememiş; sadece mevcut öfkeleri bir araya getirerek bir kariyer gökdeleni dikmiştir. Bu gökdelen, rasyonel bir eleştirinin ilk rüzgarında yıkılacak kadar kumdan yapılmıştır.
Dervişin fikri neyse zikri odur; peki bir insanın zikri sürekli başkalarının "bacakları", "çapkınlıkları", "yatak odaları" ve "uçkur hikayeleri" ise, o fikrin içinde hangi karanlık mahzenler gizlidir?
Türküsev’in "muhafazakarlık" kalkanı altına gizlediği şey aslında safi bir röntgenciliktir. Başkalarının günahlarını bir cerrah titizliğiyle (!) deşerken duyduğu o gizli iştah, aslında bastırılmış bir hayranlığın ya da yaşanamamış bir hayatın intikamı mıdır?
Charles Bukowski’nin o "hiçbir parfümün örtemeyeceği ekşi koku" (2) diye tarif ettiği şey tam olarak budur. Sürekli ahlak diyenin zihninde sürekli ahlaksızlığın dönmesi, bir psikiyatrik vakadır, edebi bir duruş değil.
Bu kadın, toplumun namus bekçiliğine soyunurken, aslında o toplumun en alt tabakadaki "dikizleme" dürtüsünü estetize ediyor. Bu muhafazakarlık değil, "ahlak soslu bir
The shape of voice
Bu necə bir volume idi :'( Heç bitsin istəmirdim. O qədər mükəmməl idi ki, sözlərlə necə ifadə edim bilmirəm belə. Net animesindən daha yaxşı idi manga. Sonluğun açıq ucla bitməsi hələ...
"A Silent Voice" sözün əsl mənasında səssizcə atılan qışqırtı hissi yaratmağı bacarıb. Bunu deyirəm, çünki filmdə də həm Shoyanın peşmanlıqları üzündən üstündə qalmış olan bütün vicdani yükün ağırlığının yaratdığı səssizlik, həm də Shoukonun fiziki olaraq danışa bilməməsi bu adla çox yaxşı çatdırılıb. Buna baxmayaraq mən filmin orjinal adı "聲の形", yəni "The shape of voice" adını daha çox sevirəm. Səsin özünü səs dalğası olaraq vizuallaşdırmağı bir kənara qoysaq, səsimiz, sözlərimiz, fikirlərimiz fərqli və ya yanlış interpretasiya oluna, anlaşıla bilər. Burada da obrazların bir-birinə olan münasibətinin fərqliliyini, sanki bir növ fərqli "biçimdə" başa düşüldüyünü görə bilərik. Shoyanın keçmiş hərəkətlərinin lənəti böyüyəndən sonra belə onu rahat buraxmırdı. O özünü inkişaf etdirib dəyişdirmiş olsa da.
Filmini ilk dəfə 2023-cü ilin fevral ayında izləmişdim. Film mənə o qədər çox təsir eləmişdi ki, səhəri gün birdə ingiliscə dublajlı versiyasını izləyib heyran qalmışdım. Yenə izlədim və deyə bilərəm ki, bu dəfə filmi daha fərqli bir perspektivdən ələ aldım. Bunu 2023-cü ildə izləyəndə əsas fokuslandığım hissə Shouyanın yalnızlığı olmuşdu. Çünki o zamanlar dəhşət asosial biri idim və sadəcə 2 şəxs dost deyəcəyim qədər yaxın idi mənimlə. Və o zamanlardakı Zamin filmlərə daha dərindən baxmağı bacarmırdı tbh.
Filmin əsas məqsədi mənim baxışıma görə bu cür insanlara (fiziki məhdudiyyəti olan) qarşı fərqindəlik yaratmaqdan yanaşı olaraq, aidlik hissi, cəmiyyətin linç kültürünün gələcək nəticəsi, bir bullinqin həm zərərçəkən, həm də zərər verənin özü tərəfə olan təsirini göstərmək olub.
Reklam
Başlık YokAlıntı
Gördüğünüz kitap İlber Ortaylı tarafından yazılmış 18 bölumden oluşan İlkkez Şubat 2023'te basılmıştır.
Şahsen kitabı okuyunca 8.sınıf inkılap tarihi ve atatürkçülük kitabını okuyormuşsunuz gibi hissetiriyor bu kitap yazarın "Gazi Mustafa Kemal Atatürk" kitabının bir kısaltılmışı gibidir. 400 sayfalık o kitabı okumak yerine bu kitabı okuyarak zamandan tasarruf edebilirsiniz.
Atatürk hakkında Çok temel bir kitaptır bildiğiniz herşey vardır içinde. Neo-kemalistlerin Nutuktan sonra "Ancak" okuyabilecekleri bence 2. Kitaptır Atatürk'ün hayatını araştırırken bu kitabı buldum gerçi çok önceden görmüştüm asla okumam demiştim ama okudum. Ben şahsen kitabın başlığından ötürü daha farklı şeyler bekliyordum lakin beklentilerimi karşılamadı.
Kitab əlimdə ola-ola PDF-dən oxuyurdum.
2. dəfə idi oxuyuram və hər ikisində pdf-dən oxumuşdum.
Avtobusda oxuyanda kitabı bitirdim və bir də gördüm ki gözümdəki yaş düşdü..
İkinci dəfə idi oxuyurdum. İlk dəfə 2023-də oxumuşdum və kitabı 11 günə oxuyub bitirmişdim.
Onda da canım çıxana qədər ağlamışdım.
Üçüncü dəfə kitabı mütləq özündən oxuyacam.
Və çoxlu sitatlar paylaşacam.
Canım Zezim... Kaş yanında ola bilsəydim...
## *Sokak Nöbetçileri 4* — Genel Bakış
Yazar: Aslı Arslan
Yayınevi: İndigo Kitap
Sayfa Sayısı: 432
İlk yayın tarihi: Ekim 2023 ([Kitap Özeti][1])
*Sokak Nöbetçileri 4*, serinin önemli bölümlerinden biri olarak, karakterlerin geçmişleriyle yüzleştiği, sırların ortaya çıktığı ve kaderlerinin belirleneceği güçlü bir devam kitabı olarak öne çıkıyor. ([Kitap Özeti][2])
---
## Konu ve Tema
Kitap, yedi yakın arkadaşın — Bartu, Lâl, Yankı, Koza, Işık, Mutlu ve Helin — yıllar sonra son bir kez bir araya gelmesini konu alır. Her biri derin yaralar, travmalar ve sırlarla boğuşurken, bu son buluşmada tüm geçmişleriyle yüzleşmek zorunda kalırlar. ([Kitap Özeti][2])
Ana temalar şunlardır:
Dostluk ve sadakat – Grubun bir arada kalma çabası
Geçmişle yüzleşme – Kırgınlıklar ve pişmanlıklar
Kırılganlık ve iyileşme – Kişisel travmaların çözülmesi
Birlikte hayatta kalma mücadelesi ([Kitap Özeti][2])
Kitap aynı zamanda bu karakterlerin hem bireysel hem de kolektif mücadelelerini içten bir şekilde işler. ([Kitap Özeti][2])
---
## Okuyucu Değerlendirmeleri (Goodreads)
Ortalama puan: ~4.11 / 5
356’den fazla değerlendirme var ve çoğu okuyucu kitabı olumlu buluyor. ([Goodreads][3])
Merhaba arkadaşlar. Ve Elveda Lovecraft! Ay kapanışlarını bir yazarın son eserine denk gelerek kapatabilmek beni çok mutlu ediyor. Yemeğin son lokmasıyla içeceğin son yudumunu denk getirmek tam olarak bir kitapta bu hissi veriyor diyebilirim. Herkese güzel bir akşam ve güzel bir gece diliyorum.
Yazarın son eserinde yine öyküleri bıraktık, deneme niteliğindeki ders veren yazılara odaklandık. Ve çok karmaşık, daldan dala atlayan yazılar bunlar. Yani sözüm ona bir anda hayvanlardan bahsederken diğer yandan edebiyata ve onun özelliklerine atlıyoruz. Aniden toplumu suçlarken bir anda kompozisyon yazmaya ve bir kurgunun nasıl yazılacağına odaklanıyoruz. Yani yine tek bir konudan bahsetmenin mümkün olmadığı yazılar bunlar. Ayrıca gençliğinde onun yazdığı (Toplu Eserleri 2’de bahsettiğimiz) ırkçı olan öykülerinden sonra burada Kediler ve Köpekler makalesinde ırkçı olmadığını böyle taraflar tutmadığını açıkça söylemesi de onun gelişmişliğinin ve kendini geliştirmesinin bir kanıtı niteliğindedir. Günümüz insanları ne yazık ki çok sığ ve insanları kutuplaştırıyorlar.
Bu arada şu kedi köpek meselesine de biraz değinmek istiyorum. Amansız bir grup var sokak hayvanlarının tamamen uyutulması (bir de böyle söyleyince farklıymış gibi) yani öldürülmelerini istiyor. Ancak ben diğer gruptanım. Bu hayvancağızlar için bir yer yapılmasını ve orada bakılmaları taraftarıyım. Özellikle köpekler grup halinde dolaştıkları zaman çok saldırgan oluyorlar kabul ediyorum. Bu hayvanların özellikle ayrılmaları gerektiğini ben de söylüyorum ama öldürülmelerini değil. Ayrıca pek çok sokak hayvanı biliyorum. 2023 yazında bahçede elimde ceviz kırıp beslediğim karga bile oldu. Normalde gözlere saldırıp kör edecekleri söylenir. Yani hemen şiddetle yaklaşmamak veya biri iyi diğeri kötü diye sınıflandırmamak
Reklam
Reklam