➡️ *İslam nimetinin elden çıkması*
📆 (Osman Ünlü Hocanın 26.06.2026 tarihli yazısı)
*Sual: İslamiyet gibi, Allahın ihsan ettiği en kıymetli nimetlerin insanın elinden çıkmasının sebebi veya sebepleri nedir?*
*Cevap:* İslam nimetlerinin elden çıkmasına sebep olanlar iki kısmdır:
Birincileri, düşmanlıklarını açıklayan kâfirler olup, bunlar bütün silahlı kuvvetleri, propaganda vasıtaları ve siyasi oyunları ile, İslamiyeti yıkmaya uğraşıyorlar. Müslümanlar, bunları biliyor ve onlardan üstün olmaya çalışıyor.
İkinci kısım kâfirler, kendilerine Müslüman ismini ve süsünü verip, din adamı tanıttırıp, Müslümanlığı, kendi akılları ile, keyiflerine uygun bir şekle çevirmeye uğraşıyor, Müslümanlık ismi altında, yeni, uydurma bir din kurmak istiyorlar. Müslümanların çoğu bu düşmanları, bazı sözlerinden ve İslamiyeti yıkıcı davranışlarından seziyor ise de, çok kurnaz idare edildikleri için, birçok sözleri revaç bulup, Müslümanlar arasında yerleşiyor. Bazıları da;
“Bu asırda yaşayabilmemiz için, milletçe, topluca Garplılaşmalı, Batılılaşmalıyız” diyor. Bu sözün iki manası vardır:
Birincisi, Batılıların fende, sanatta, imar ve refah vasıtalarında bulduklarını öğrenmek, yapmak, bunlardan istifadeye çalışmaktır ki, bunu İslamiyet de, zaten emretmektedir. Fen bilgilerini öğrenmenin farz-ı kifaye olduğu, kitaplarda, vesikaları ile bildirilmiştir. Bir hadis-i şerifte;
*(Hikmet yani fen ve sanat, müminin kaybettiği malıdır. Nerede bulursa alsın!)* buyuruldu. Fakat bu, Batıya uymak değil, ilmi, fenni onlarda bile arayıp almak ve onların üstünde olmaya çalışmaktır.
İkinci manada Batılılaşmak ise, ecdadımızın doğru ve mukaddes yolunu bırakıp, Batı'nın bütün âdetlerini, ahlaksızlıklarını ve hepsinden daha acı olarak, dinsizliklerini alıp, camileri kilise ve eski sanat eseri şekline
Analiz, öznenin narsisistik özdeşleşmelerini güçlendirmez; tersine, onları çözmeye çalışır. Çünkü nevrotik özne çoğu zaman kendi arzusunu, bu narsisistik imgelerin içinde yabancılaşmış halde yaşar. Analitik çalışma, bu yabancılaşmayı görünür kılar.
lacancipsikanaliz.wordpress.com/2026/06/26/opti...
26.06.20261000Kitap
Bugünkü tarihte bir şey dikkatinizi çekti mi? Benim hemen gözüme çarpan şey 2’ler ve 6’lar oldu. 😄
Numerolojide 2; iletişimi, uyumu ve ilişkileri, 6 ise sevgiyi, şefkati, aileyi ve bereketi temsil ediyor. Bugün de bu iki sayı tarihte o kadar baskın ki ister istemez enerjisi dikkat çekiyor.
Ben böyle günleri kendime küçük bir hatırlatma olarak görüyorum. Daha sakin konuşmak, kendime biraz daha nazik davranmak, kırıldığım şeyleri büyütmek yerine bırakabilmek… Belki de evren “Biraz yumuşa.” diyordur. 🤍
Tabii bu işin matematiksel bir kanıtı yok, tamamen numerolojinin sembolik dili. Ama güzel hissettiren şeylere bazen kulak vermek de fena fikir değil.
O yüzden bugün kendinize yüklenmeyin. Güzel bir kahve için, sevdiğiniz birini arayın, biraz gülün. Hazır tarihte bu kadar 2 ve 6 bir araya gelmişken, ben günü sevgi, denge ve bereket niyetiyle geçirmek istiyorum.
Belki siz de bugünü kendinize iyi davranmak için küçük bir bahane yaparsınız. ✨🤍
Buna fânî dünyâ derler durmaz her daim döner
17. yüzyılın büyük divan şairi ve mutasavvıfı Niyâzî-i Mısrî'ye atfedilen, ancak yazarı için Laedrî (yazarı bilinmeyen/anonim) olarak da kimi kaynaklarda belirtilen, şu hikmetli dörtlük dünya telaşesi içinde ihmal edilen bir hakikati çarpıcı olarak hatırlatıyor insana:
"Kimseye bâkî değildir, mülk-i dünyâ sîm-ü zer
Bir harâb olmuş kalbi, tamîr etmektir hüner
Buna fânî dünyâ derler, durmayıp, dâim döner
Âdem oğlu bir fenerdir, âkıbet birgün söner!"
Dünya, üzerinde nefes tüketen her canlının geçici bir süre konakladığı, nihayetinde arkasında sadece bıraktığı izleri taşıyan muazzam bir devridaim mekanizmasıdır. İnsanoğlu, bu kozmik akışın içinde maddiyatın, unvanların ve "sîm-ü zer" (gümüş ve altın) ile sembolleşen geçici mülklerin peşinde koşarken, çoğunlukla varoluşunun asıl merkezini, yani "kalbi" ihmal eder.
Yukarıdaki hikmetli dörtlük, tam da bu gaflet perdesini yırtacak güçte bir hakikati yüzümüze çarpar: "Mülk geçicidir, insan fânidir; baki kalan yegâne değer ise bir gönle dokunabilmektir."
Newtonyen bir determinizmle sadece görünen dünyaya, maddeye ve birikime odaklanan zihin, dünyayı kalıcı bir mülk zannetme yanılgısına düşer. Oysa zamanın durmaksızın dönen çarkı, en azametli sarayları bile un ufak ederken, maddiyatın insan ruhundaki boşluğu dolduramadığını defalarca kanıtlamıştır.
İşte bu noktada kadim irfan geleneğimiz devreye girer ve bize asıl mimarlığın, taş duvarlar yükseltmek değil, yıkılmış bir gönlü ayağa kaldırmak olduğunu fısıldar:
"Bir harâb olmuş kalbi, tamîr etmektir hüner."
Bu cümle; Yunus Emre’nin "Gönül Çalab’ın tahtı / Çalab gönüle baktı" mısralarıyla özetlediği, insanı merkeze alan o muazzam ahlaki ve felsefi duruşun bir başka devirdeki aksisedasıdır. Kâinâtın özü insansa, insanın özü de kalbidir. Dolayısıyla haksızlıkla, liyakatsizlikle
Mezar taşına yansıyan hüzünlü bir hikâyeye yolculuğumuz... #yedikıta #mezartaşı #şerifehanifehanım
Yedikıta Dergisi - Sayı 214 (Haziran 2026)
Yedikıta Dergisi - Sayı 214 (Haziran 2026)