Hırs-ı mesaî ile (bütün saât-ı şebabımı üzerlerinde geçirdiğim sahifelerin îtisaf-ı teakubundan) yorulan gözlerimi dinlendirmek için biraz mütalaayı terk ediyorum. Ve arkama dayanıyorum. Fikrim yorgun, zihnim ihata etmek istediği şeylerin takaza-yı tenevvüünde bîtab... "Oh!.." diyorum. Hiçbir şey düşünmeksizin öyle duruyor, kulaklarımın ansızın başlayan uğultularını dinliyorum.
Modern medeniyet insanların ufkundan "ebedi mutluluk" umudunu da almıştır. İnsanlar için mutluluk, dar anlamı ile dünyevî ihtiyaçları rahatça karşılamak ve bu çerçevede istediğine nail olmak gibi bir manada kullanılır hâle gelmiştir.