Sakura çiçeği
@34Sakuraaaa
17 okur puanı
Aralık 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kendimi kaybettim nedensiz ve yolsuz bir yolda ne zaman bulunur bilemiyorum. Eskiye çok özlem duyan birine dönüştüm sürekli düşünce, yorgunluk ve bıkkınlık ile günü kapatmaya çalışıyorum. Hep aynı senaryolar ve monotonluk kendime zaman'ında söz vermiştim stabil bir hayatım olmayacak diye. Olmuyor yada ben olduramadım. Zaman beklemiyor ne beni ne başkasını gökyüzünde uçan kuşa yetişemesin zamana da . Hayatın neresinde tutsam buz kesiliyor ruhum. Belli bir doyum noktasına geldim yada çok yoruldum. Kocaman bir çınar ağacının gölgesi ve rüzgarın yapraklar ile olan dansı belki ruhumu iyileştirir. Ruhum hasta da değil ki. Sadece dinlenmek ve susmak istiyor. İnsan zehrini de panzehirini de bilir ama yürekten istemediği sürece deva bulmaz.
Bazen düşünüyorum her şeyi bilip o sırlar dolusu sandıkta susturmak ne kadar doğru benim sırlarla dolu sandığım yaşadıklarım tozlu raflara alıp tekrardan açmam beni yıpratıyor. Zamanla o sandık hep yeni şeyleri de alacak ama eskileri bırakamıyor. Akıl küpü gibi bazen bilmemezliğe vuruyorum. Her şeyi ama ayakta tutan da çok bir buğday tarlası düşünelim verim elde edemezsen çabalarsın olmazsa bırakırsın. Sandığı açmaya gerek yok bırakmak gerek. Tozlu raflarda bile yer bulmamalı. Yeniden ve tekrardan başla.
Reklam
Zorluğun kıyısında kalmış gibiyim. Bir adım daha atsam uçuruma düşecem. Nasıl ve ne zaman biteceğini bilmeden yaşıyorum ama buna yaşamak denilmiyor. Boş yere nefes aldığımı hissediyorum. Buna nefes de denilmiyor. Soluduğum havanın canıma tekrardan hayat olması gerekirken. Bende hiç etki etmeden tüm hücrelerimi dolaşıp öylece uzaklaşıyor vücudumdan.
Yoruldum, tükendim sebepsiz değil yetişmek zorunda olduğum bir hayat ve çalışmak zorunda olduğum işim aynı hevesle değil ama aynı tempoyla . Her yerden tökezleyen biri için aldığı nefesin bile etkisi kalmıyor. Kendimi bazen bir bitki olarak konumlandırıyorum. Bitkilerde o şekilde değil mi ¿ Yaşıyor ama aynı yerde aynı ortamda ve aynı şekilde hiç bir yol almadan. Yapılan tek eylem sadece zamana karşı büyümek. Sakura çiçeği misali yılın belli ayında çiçek açıp o muhteşem güzelliği ile etrafındakileri büyülemek sonraki aylarda ise hiç olmamış gibi solup yok olmak. Bir gün aldığım nefeste bitecek ve bizi bu kadar seven insana rağmen yok olup unutulup gidecez bu dünyadan
Maviliği seviyorum ama mavinin altında canımı yakacak ne gibi sürprizler olabilir demeyi de ihmal etmiyorum.
Sayfa 27
Belirsizlik, yoruyor artık bedenimi. Ne zaman biter bu durum bilemiyor insan. Zaten doğduğun günden beri bizle büyüyen ve içimizde filizlenen tek şey belirsizlik. Hayatımızın her döneminde yanı başımızda. Bazen adına kader deseler de bu duruma kader değil nasıl dile getirsem. Kader belli bir yere kadar fikir olur ama belirsizlik de gökyüzünde olan bulutların ardında bir yaşamın olup olmaması gibi. Benim hayatımı çoğu zaman sırtıma yük olan bu belirsizlik yön veriyor. Kendimi bitmiş ve tükenmişliğin içine atıyor. Bazen çok düşünüyorum bu belirsizlik beni şansız da yapıyor. Sokak lambası misali sadece belli saatlerde ve belli yerde işlev görmek . Gölgene bile yetmeyecek ışığı vermen seni bu kocaman dünyada nasıl bir yerde konumlandırır. 🎴
Gün yüzüne hasret kalmış bedenimin ağırlığı bu karanlık gecede kendini belli ediyor. Hüzün yayıldı iliklerime kadar nedeni güneşe olan hasretlik. Uzun zamandır sadece düşünüyorum bu seçmiş olduğum hayat beni esir aldı. Küçük bir güneş ışınına bile hasret bırakacak derecede köleleştirdi. Beni bu yola iten kendi seçimlerim değildi . Küçükken kurduğum hayallerde sürekli olmasa da çoğu zaman mutlu ve geleceğe bakışı hep pozitif birini yeşertim içimde. Şuan içimdeki çoçuk bana sinirli ve öfkeli bu hayatın zincirlerin de takılıp kaldı. Ben şuan kapalı bir yerde güneşe hasret gecenin 05:00 çalışırken şimşek sesiyle ve cama hızlı bir şekilde vuran yağmur tanelerine koşmuştum. Camdan ellerimi uzattım yağmur tanelerine adete içimde ki çoçuğu uyandırmıştı. Umudun halen var olduğuna dair. Beni gerçekleri görmekten kaçıp uyumuş gibi yaptığım bu dünyadan uyandırmıştı bana halen umudun var olduğunu göstermişti. 🌙
İçimde ki çoçuk beni bırakmamış aslında ben yıllarca onu duymamak için onu hep masallarda uyutmuşum. Yağmur tanesine bile hasret olan çoçukluğum. Bu hüzün ve yok olmuşun içinde seni tekrardan bulmanın sevinciyle bu düzene ben de senin gibi sessiz olmayacam yağan yağmurda çakan şimşek sensin beni uyandırdın. Meğerse içimdekileri ne güzel uyutmuşum yalandan. 💦
Reklam