“Başını yavaşça yanındaki sandalyeye çevirdi. Orada kinse yoktu. Ama artık bunun bir eksiklik olmadığını biliyordu. “Artık anladım,” dedi. İkimiz de Ben’iz.”
“İnsan aciz bir varlıktı; hem de düşündüğünden çok daha fazla. Ama acizlik zayıflık değildi, gerçeğin kendisiydi. Ve belki de gücün kapısı tam burada açılıyordu.”