Bir Kutu Kitap Mayıs ayı aboneliğimden çıkan kitaplardan biri oldu. Her ay gelen kitapları incelerken kapak tasarımına bakıp ‘bu kitap güzele benziyor’ veya ‘bu kitap hiç beni sarmayacak gibi’ tarzında yorumlar yaparım kendi kendime. Mayıs ayında bu kitap benim için ‘hiç sarmayacak’ olan kitaptı, lakin şu an inceleme yazıyorum. Beni şaşırttığı için mutluyum.
Kitap ilk başta zaman yolculuğunu anlatıyormuş gibi görünse de aslında geçmişe gitmekle değil, kalpte yıllarca taşınan pişmanlıklarla ilgileniyor. Çünkü insan bazen kaybettiği şeyi değil, ona söyleyemediği son cümleyi özlüyor.
Kitaptaki karakterler geçmişe döndüklerinde kaderlerini değiştiremeyeceklerini biliyorlar. İçlerinde yine de bir ‘acaba?’ içeren bir umut olsa bile hiçbiri hayatını yeniden yazmaya çalışmıyor. Onların aradığı şey çok daha içten bir şey. Bir teşekkür, bir özür, bir veda ya da yıllardır içlerinde sakladıkları birkaç kelime oluyor. Bu yüzden kitap boyunca en çok hissedilen duygu burukluk oluyor. Çünkü okurken insan kendi hayatında yarım kalmış şeyleri de hatırlıyor.
En çok hoşuma giden şeylerden biri kitabın büyük acıları değil küçük eksiklikleri anlatması oldu. Çoğu zaman insanı kıran şey yaşanan felaketler değil, zamanında söylenmeyen sevgi sözcükleri oluyor. Sevdiğimiz insanların hep yanımızda kalacağını düşünerek ertelediğimiz her şey, bir gün içimizde ağır bir yük haline gelebiliyor. Kitap da bunu oldukça sade ama etkili bir şekilde gösteriyor.
Yazarın anlatımı çok gösterişli değil. Cümleleri edebi oyunlarla dolu değil. Ama bu yüzden duygular daha doğrudan ulaşıyor. Okurken sürekli gözyaşı döktüren bir hikaye de değil, daha çok insanın içinde yavaş yavaş büyüyen bir sızı bırakıyor. Sayfalar ilerledikçe fark ediyorsun ki aslında hepimiz hayatımızda bir kez olsun geçmişe dönmek istemişiz.
Hayranlık uyandırıcı’
Ben ne okudum böyle Sebastian Fitzek, ters köşelerin adamı, denildiği kadar varmış. Kendisinden okuduğum ilk kitaptı ve beni oldukça tatmin etti.
Psikolojik gerilim türünü severim. Sevdiğim 3 yazar var bu alanda. Sebastian Fitzek de 4.olmaya aday.
Bu türe ilginiz varsa bu kitaba bir şans verin, ben diğer kitaplarını da alacağım
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
5/10
Bugün, okurken beni çok tuhaf bir ikilemin ortasında bırakan bir kitapla geldim: Nilüfer Kuyaş’tan Sarah ve Şemsi.
1888 yılının İstanbul ve Paris hatlarında geçen; Doğu ile Batı'nın, medrese ile modern tıbbın ortasında sıkışmış Şemsi ile dönemin efsanevi divası Sarah Bernhardt’ın hikayesi bu.
Gelelim kitap hakkındaki hissettiklerim ve düşündüklerime.
Kitapta sevdiğim çok güzel detaylar vardı. Yazarın o dönemi tasvir edişi, mekan betimlemeleri o kadar başarılıydı ki okurken kendimi gerçekten o yılların atmosferinde, tam olarak oradaymışım gibi hissettim. Şemsi’nin iki dünya arasındaki o sıkışmışlığı ve en çok da Sarah ile aralarındaki o tutkulu aşkın zamanla çok olgun, naif bir arkadaşlık ilişkisine dönüşmesini okumak hoşuma gitmedi diyemem. Üstelik kitabın sonu da gerçekten çok tatlı ve buruk bir güzellikte bitti.
Peki o zaman neden 5 puan?
İşte romanın en ilginç yanı burasıydı. Zihnimde hikayeyi merak ettiğim, karakterleri sevdiğim halde, gün içinde 4-5 bölüm okuduktan sonra kitabı bir daha elime almak istemediğim zamanlar oldu. Kitapta beni durduran, okuma isteğimi frenleyen eksik bir şeyler vardı ama adını koymak zordu. Sanırım o muazzam dönem betimlemeleri ve aşkın o sakin, arkadaşça yapısı, romanın ihtiyacı olan o sürükleyici ritmi ve dramatik heyecanı biraz gölgelemiş. Yazar hikayeyi o kadar saygılı ve sakin bir mesafeden anlatmış ki sayfaları bir solukta devirme dürtüsü ne yazık ki eksik kalmış.
Kısacası; atmosferiyle büyüleyen, sonuyla gülümseten ama kurgusal ritmiyle beni tam anlamıyla içine çekmeyi başaramayan, "aklımın kaldığı ama elimin gitmediği" ortada bir okuma deneyimi oldu.
Her zaman söylediğim gibi kitapla ve sevgiyle kalın :)
4/10
Bugün elimde, bittiğinde bende kocaman bir nötrlük ve duygu boşluğu bırakan bir kitap var: Melanie Klein, Melanie Klein!
Neden 4 puan verdim?
Neyi sevdim önce ondan başlayayım. Kitap akıp gitti ama bende hiçbir iz bırakmadı, ta ki o son sayfalara gelene kadar. Romanın genelindeki o hissizliği kıran ve aklımda yer eden tek yer, kitabın kederli sonu oldu. Daha en başından aslında ipuçları verilen, o kaçınılmaz ve buruk son, kitabın geneline kıyasla çok daha gerçekçi ve vurucuydu. İki insanın birbirinin evreninde kaybolmaya çalışırken finalde bıraktığı o kederli tortu, keşke kitabın bütününe de yayılsaydı demeden edemedim. Ayrıca Melanie Klein’ın kuramlarına meraklı olanlar için kısa bir giriş/hatırlatma işlevi görebilir. Psikanalitik kavramlara olan ilgi, okuma sürecini bir nebze ayakta tutuyor.
Peki neden hayal kırıklığı?
Bu kitabın bende büyük bir hayal kırıklığı yaratmasının çok net sebepleri var. Kitap, Melanie Klein göndermeleri ve iddialı yapısıyla bana çok katmanlı bir psikolojik derinlik vadetmişti. Ancak araya serpiştirilen çizimler ve playlistler, ne yazık ki metnin edebi zayıflığını kapatmak için yapılmış birer makyajdan öteye gidememiş. Karakterlerin dünyası o kadar yapay geldi ki bana, okurken ne aşklarına ne de sancılarına ortak olabildim. En büyük hayal kırıklığı ise finalde saklı. Yazar aslında okura dokunabilecek kederli bir son yazmış; ama bunu tüm hikayeye yaymak yerine sadece son sayfalara sakladığı için, geçmiş 100 sayfanın ruhsuzluğunu kurtarmaya yetmemiş.
Kısacası; bir kitaba dair en zor deneyim, bittiğinde sizde öfke veya büyük bir beğeni gibi güçlü bir duygu uyandıramaması, sizi tamamen nötr bırakmasıdır. Benim için biçimi süslü, vaatleri büyük ama ne yazık ki hayal kırıklığı ile hatırlayacağım bir okuma deneyimi oldu.
Her zaman
Aşırı Sürükleyici
Öncelikle son zamanlarda okuduğum en sürükleyici ve etkileyici kitaplardan biri diyebilirim. Gerçekten okumayı düşünen herkese tereddüt etmeden almasını öneririm. Eylül’ün içinde bulunduğu durumu o kadar net hissettim ki sinirle ordan İnci’yi kovmak istediğimde kedim gelip beni sakinleştirmeye çalıştı sjsjsjsj. Tek bir eleştirim var bunu da uzman gözünden söylemek zorundayım ama spoilerlı. Kitabı bitirmeyenler kalan incelememi okumasın lütfen. SPOİLER
Zehranın ortaya çıkışı ve olayların bağlantısı süperdi ama hiçbir psikolog tanı koyamaz, yani hikayenin omurgası olan Zehranın akıl hastanesine yatırılması ne Eylül’ün ne de hocasının yetkisinde olan bir şey. Psikologlar sadece şüphelenip psikiyatriste yönlendirebilirler ve tanıya da tedaviye de psikiyatristler kendi muayeneleriyle karar verir. Psikiyatristler 6 yıl tıp eğitimi alıp üstüne 4 yıl psikiyatri ihtisası yapmış hekimlerdir. Psikologlar ise üniversitede psikoloji okumuş hekim olmayan profesyonellerdir. Hekim olduğum için bu kısım benim gözümde büyük bir mantık hatası oldu ve hikayenin gerçekçiliğini yok etti gözümde. Ama psikolojik kavramlar yerinde ve doğru kullanılmıştı.
Bu eleştirim haricinde kitabı çok beğendim. Sonda Eylülün gerçekten psikolojik bir rahatsızlığı mı var yoksa İnci yeni bir oyun mu oynadı yazarımız bize bıraktı diye düşünüyorum. Böyle bi son beni o kadar etkilemedi hatta olmasa da olurdu. Yaşadıklarından dolayı akut stres bozukluğu veya post travmatik stres bozukluğu gelişmesi de çok muhtemel ama kitaptaki psikolojik gerilim gerçekten baş döndürücüydü, çok etkilendim. Sezin Karameşeyi upuuuuuzuuuuun yıllardır takip ediyorum, online ablam gibi. Hatta şuan doktor olmamı düşünürseniz liseden beri demem bu süreyi anlatır. Onu çok seviyorum yazdığı kitaplarla da gurur duydum. Master piece
Artık her şey ortaya çıktı sonu çok heyecanlı bitti. Voltaire in birbirinden güzel sözleri ile bölüm başlarını okumak çok güzeldi seri daha da güzelleşti son kitabı için çok heyecanlıyım
