“Umudun umutsuzlukla buluştuğu sabahlara” uyanıyorum. İçimde vazgeçmemek adına bilgi var olsada yorgun bir insan olduğumdan çok kırgın biriyim. İnsanın kendine olan sağlıklı güveni dışında başkalarının güven duyduğunu belirtmesine ihtiyacı vardır. Güvenilir bir güvenilmez değilim. Ne yapsa yeridir biri hiç değilim. Aklıma düşünüp yüreğimle harmanlayıp hareket ediyorum. Bencil hislerim yok ; bencil olmaya hakkım var olmasına rağmen. Hepimizin kardeş olduğu yalanı , el açan değil el veren olmanın erdemi daha üstün olduğunun bir çelişkisindeyim. Gönlümden ve cebimden verdiklerimin peşinde değilim kaybolan ve geri dönüşü olmayan zamanımın ve emeğimin ahhh çekişindeyim. Yine de insanlık tarihi gibi kötüler kaybeder , iyiler üzülürler ve üzüldüğünün hiç bir önemi olmaz/kalmaz dönemindeyim. Bilgeler neler demiştir ya da başkaları neler neler yaşamıştır bilemem; şu an İçin anladığım/öğrendiğim güçlü kalmaya devam etmemiz gerektiği ,
Dünyanın adaletsizlik hastalığını çektiği doğrudur. Ama bundan daha çok sevgiden, insanlıktan ve kardeşlik duygusundan yoksunluk hastalığı çullanmıştır dünya üzerine.
Yeryüzü asla cennete dönüşmeyecek, insanlık asla Tanrıyla uzlaşıp tek vücut olamayacaktır. Ama hangi tarafta yer aldığını bilen kişi daha Özgür, daha huzur içinde Yaşar.