''Fakat Yusuf, yanından uzaklaşan İhsan'la birlikte, yalnızca beş, on sene evveline ait çoçukluk hatıralarının değil, bu şehirle olan bütün bağlarının da sürüklenip gittiğini zannetti. İhsan'a karşı şu anda duyduğu yabancılık, ona, artık kendisini Edremit'e bağlayan bir şey bulunmadığını da hatırlattı. Bir müddet daha düşününce dünyada da hiçbir yere bağlı olmadığını hissetti ve içten içe bu kadar yabancı olduğu bu hayatta kendisini birçok kayıtların kuşatmasına, ondan, istediği gibi hareket imkânlarını almasına müthiş içerledi.''
''Cenevre ve yaşadığım sokak, sokak lambaları, şu an içinde bulunduğum ev, salondaki mobilyalar, bir gün hepsi ortadan kaybolacak...tıpkı bedenim gibi.
Ama bir şey var ki kâinatın ruhunda iz bırakacak : sevgim. Hatalarıma, başkalarının acı çekmesine yol açan kararlarıma, sevgi diye bir şeyin var olmadığını düşündüğüm anlara rağmen...''