Bak, bütün insanlar inanılmaz şeylere inanmaya hazırdır. Ama yeni bir ideal büyüyüp gelişimin yeni, belki de tekin sayılamayacak tehlikeli bir kapısını çaldığında kimse olmaz görünürde.
Gözlerimi kapattım, kulak kesildim: Sputnik'in, dünyayla tek bağları yerkürenin çekim gücü olan, gökyüzünde dolaşmaya devam eden torunlarını düşündüm. Bu yapayalnız metal kütleler uzayın dipsiz karanlığında birbirleriyle birdenbire karşılaşıyor, birbirlerinin yanından geçip gidiyorlardı, bir daha asla karşılaşmamak üzere ayrılarak. Birbirlerine ne söyleyecekleri bir şey vardı, ne de yerine getirmek üzere verecekleri bir söz.
"...Bazen çok daralıyorum. Sanki bütün yapı darmadağın olmuş. Çekim gücüyle artık bağın kalmamış, uzayın kapkara boşluğunda tek başına savruluyormuşsun gibi bir duygu. Hangi yöne gittiğimi bile bilmiyormuşum gibi."
"Kayıp bir Sputnik gibi mi?"
"Öyle de denebilir."