Persona insan için iki tehlike barındırır. Gelişimi önemsenmediğinde dünyada konumunu belirlemekte sıkıntı yaşayan huzursuz insan ortaya çıkar. Fazla benimsendiğindeyse kişi kendisini rolüne fazla kaptırır ve kendine yabancılaşır. Bir nevi VR gözlüğüyle oynadığı oyunda kaybolmak gibi...
Oysa gerçek kişilik, maskenin altında gizlidir.
Mitler birer kayıktır, içine bindiğinizde sizi bilmediğiniz coğrafyalara taşırlar, ruhani potansiyelin ipuçlarıdırlar. Üstelik mitler inançları, hapsoldukları kültürel hapishanelerden kurtarırlar çünkü onlar insanın hayal gücünün evrensel birer şarkısıdırlar.
Bak, bütün insanlar inanılmaz şeylere inanmaya hazırdır. Ama yeni bir ideal büyüyüp gelişimin yeni, belki de tekin sayılamayacak tehlikeli bir kapısını çaldığında kimse olmaz görünürde.
Gözlerimi kapattım, kulak kesildim: Sputnik'in, dünyayla tek bağları yerkürenin çekim gücü olan, gökyüzünde dolaşmaya devam eden torunlarını düşündüm. Bu yapayalnız metal kütleler uzayın dipsiz karanlığında birbirleriyle birdenbire karşılaşıyor, birbirlerinin yanından geçip gidiyorlardı, bir daha asla karşılaşmamak üzere ayrılarak. Birbirlerine ne söyleyecekleri bir şey vardı, ne de yerine getirmek üzere verecekleri bir söz.