Rümeysa
@728ysa
Mart 2026 tarihinde katıldı
2**Edebiyat
Parmaklar nedir ki onları tutabileyim?
Bir kez olsun, parmaklarımı ellerim olmadan nasıl tutabilirim? Birbirine dolansa, karışsa ve yok olsa
O zaman yalnızlık bir seçim olmazdı belki de
Koşardım, ayaklarım olmadan koşardım hem de
Burnum olmadan nefes alırdım. Ağzım olmadan gülerdim. O zaman her şey kolay olurmuş gibi geliyor. Nedensiz, bunlara sahip olamayan insanların bile varolabildiği, hissedebildiği...
Kalp atışım olmadan yaşayabilseydim, o zaman üzüntü asla bana uğramazdı. Belki de beden denen şeye bağlı olmasaydık, eksik doğan hiçbir şey eksik sayılmazdı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
HatıraŞiir
Ne yaparsam yapayım, kendimden hep nefret ettim.
Ayakkabılarımı bile düzgün giyemezdim.
Hep hayal kurardım.
Saçlarımı uzatırdım bir de;
hoş bir akşam esintisi gibi hissederdim kendimi.
Büyüdükçe, bir fasulye filizi gibi açacağımı sanmıştım.
Ama sanırım ikimiz de
toprağın karanlığında boğulduk.
Gün batımı üzerime çökerken,
şehrin derinliklerinde
şarkı söyleyen bir kızın sesini duydum.
Ağlıyordu.
O da bendim aslında.
Ellerimden tuttuğunda,
nedense utandım—
sürekli yalın ayak gezdiğim için.
Dizlerimdeki yaralarla
biraz ironik görünüyordum belki.
Ama belki…
o kız bir gün beni kabul ederdi,
yırtık kıyafetlerimle,
dağınık benliğimle,
yalın ayaklarımla,
kızarmış ellerimle.
KokuEdebiyat
Vardır ya hani, kokusu tenine işleyen
Çocukluğun masumiyeti, gençliğin hevesi
Tüm bir hayatın notası gibi
Güneşli bir günde ağlamak gibi
Yağmurlu bir havada sinen toprak kokusu
Belki de bir gülü dalından koparmak gibi
Ama kopardığım şey kendimden bir parçaydı sanki
Sonra
Gece olur.
Sabah olduğunda bir daha aynı koku burnuma ilişmeyecek, bunu bilirim
son kez, yeniden koklamak isterim
Ay bana güler sadece, kaybolur
Sonra tomurcuklar çiçek açmaya başlar
Kayıp yılların acısını çıkarır gibi
Belki de yeniden o kokuya ulaşmak için
Son bir serzeniştir
Doğa anadan gelen
Ve ben asla anlayamam, görsem dahi duyamam
Koklasam dahi tadamam
Bir yanım hep eksik
Aynı kokuyu arayıp durur
BeşikEdebiyat
Gözlerimi açtığım yer, umduğum yer değil. Hoş bir beşik, tatlı ninnilerin arasında yanan sobanın çıkardığı çıtırtı sesini duyabiliyorum. Bir kadın, elinde meyve bıçağıyla elma soyuyor. Bu ninniyi o söylüyor. Tanıdık ama asla hatırlayamıyorum. Gözleri yavaşça bana döndüğü anda içten bir gülümseme yayılıyor yüzüne. Gülümserken gözlerinin kırışması, tüm yaşanmışlıklarının yanında ona özel bir anlam katıyor.
"Uyandın demek, bebeğim."
Beşiği ince parmaklarıyla kavrayıp öne ittiriyor. Elindeki meyveyi köşeye bırakıyor. Ayağa kalkıp yerde duran birkaç odun parçasını sobaya atıyor. Seslenemiyorum. Kendimi hiçbir şeymiş gibi hissediyorum. Çok yakın ama çok uzak. Kutsal bir şeymişim gibi bana bakmaya devam ediyor, annem. Ona ilk kez böyle sesleniyorum. Anne… belki de milyarlarca kez.
Beşik sallanıp oda ısınırken, güzel yüzü yeniden hüzünlü bir tona bürünüyor ve meyve soymaya devam ederek ninnisini söylüyor. İlk bakışta tatlı gelen ninni, şimdi sadece acıyla kaplanıyor.
"Gitme uzaklara." Devam ediyor. Duyamıyorum. Sadece orada, bana bakıyor. Gitme diyor, dudaklarından okuyorum.
Uyandığım zaman çimenlerde uzandığımı fark ediyorum. Rüzgar tenimi ıslatıyor, birkaç sokak ötede, parktaki çocukların sesi kulağıma ilişiyor.
"Mirelle." Diye sesleniyor annem bana. Ona dönüyorum. Elinde bir çamaşır sepeti, çamaşır asarken gözleriyle beni kontrol ediyor. Şimdi daha yaşlı ve daha hüzünlü geliyor gözüme. Gözlerinde anlamlandıramadığım bir şeyler var.
Yavaşça çimenlerden kalkıyorum, yalınayak bir şekilde annemin yanına ilişiyorum. Toz, yumuşatıcı ve elma gibi kokuyor.
"Ben de gitmek istiyorum."
Annem bana bakıyor, elimi tutuşu sıkılaşıyor.
"Gitme."
Gitmiyorum. Gidecek gibi değilim. Gitme hakkım yokmuş, sanki bu bir kuralmış gibi yeniden annemin yanından ayrılıp çimenlere oturuyorum.
nefesŞiir
Islık dolu bir ses
Yankılanırken kafamda
Diyor ki "uzaklaşma"
Uzaklaşırsam ne olur ki?
Aklım bir karış havada
Nefes alırken duraksıyorum.
Kendi bedenimi bile göremiyorum
Yalınayak, yürüyorum şimdi mutfağa
Bir bıçak duruyor tezgahta
Bakmadan geçemiyorum
Bu
Kelimeleri de kesmez mi?
Yan tarafta bir portakal
Yarısı yenmiş, kabukları etrafa dağılmış
Bu bıçak portakal için mi?
Kafamdaki ses için mi?
Tahta, ayağımın altında gıcırdarken
Masanın üstündeki bardak
Uğultuyla yere düşüyor
Gözlerimi sıkıca kapatıyorum
"Uzaklaşma."
Seni sevmiyorum!
benden uzaklaşma!