Ömer
@7omer7
Şu anda okuduğu kitap
Bitmesini istemediğim için normalden daha yavaş ilerledim.Bazı sayfalarda durup uzun uzun düşündüm.Kitapta geçen çıkarımları kendi hayatımla örtüştürmeye çalıştım.Özellikle insanın kendisiyle verdiği savaşların ne kadar sessiz yaşandığını tekrar fark ettim.
Dünyada herhangi bir zaman,herhangi birinin umurunda olmayacak olsa bile erkeklerin kendi içlerinde verdiği psikolojik savaşlar çok ağır. Güçlü görünmeye çalışırken içten içe çürüyen,konuşamayan,anlatamayan insanların yükü…Neyse...
Benim için sadece bir roman olmadı,bazı düşüncelerimi inanilmaz sarstı.Bu yüzden kitabı gerçekten çok beğendim.Ayrıca Nietzsche’ye karşı ayrı bir ilgi duymama neden oldu.Sanırım sıradaki kitabım doğrudan Böyle Buyurdu Zerdüşt ya da Şen Bilim olacak.
Reklam
Daha çok düşünce üzerine kurulu bir kitap. Uzun ve anlamlı cümleler var ama bu da bir yerden sonra okumayı zorlaştırıyor. Hikaye olarak çok içine çekmedi, anlatımın yoğunluğu akıcılığı düşürüyor.
Yine de bazı cümlelerde durup düşündürüyor, benim de bir kitaptan beklentim bu zaten. O yüzden çok sevmesem de tamamen kötü diyemem.
Benim parolam sevgidir1000Kitap
Kitabın ilk 70 sayfasında, bu yazarın okuduğum ilk ve son kitabı olacak sanırım dedim çünkü bende neredeyse hiçbir düşünce ya da his uyandırmadı. Fakat devam eden sayfaları okudukça “mutluluk dışarıda mı yoksa içimizde mi?” sorusu sürekli aklımda kalmaya başladı.
Dil sade ve verdiği mesaj oldukça net. Özellikle nehir sahneleri çok iyiydi, insanın hayatı akışına bırakmayı öğrenmesini güzel bir şekilde anlatıyor.Parolanızın güzel şeyler olmasi dileğiyle..
Ben hep şunu düşünmüşümdür acaba başka bir hayat yaşasaydım nasıl olurdu?Farklı seçimler yapsaydım başka bir yerde olsaydım hayatım daha mı iyi olurdu diye çok sorguladım. Bu kitap tam da bu düşüncenin üstüne gidiyor.
Ama kitap ilerledikçe anlıyorsun kusursuz bir hayat yok. Hangi yolu seçersen seç mutlaka bir eksik kalıyor.
Kitabın en sevdiğim yanı da burası oldu. Sürekli başka ihtimalleri düşünmek yerine aslında elimizdeki hayatı düzeltmeye çalışmanın daha anlamlı olduğunu hissettiriyor.
Akıcıydı, sıkmadı ve insanı fazlasıyla düşündürüyor.
İçimizdeki Şeytan’ı baya bi beklentiyle okudum ama açıkçası bende beklediğim etkiyi yaratmadı.
Konu aslında güzel, insanın iç çatışmaları falan ilgi çekici ama kitapla bi türlü bağ kuramadım. En büyük sebep de dili olabilir; bana biraz eski geldi. Okurken bazı yerlerde akıcılık kayboldu, sanki sürekli bir mesafe varmış gibi hissettirdi.
Belki dönemine göre çok iyi bir kitaptır ama ben okurken içine giremedim, o hissi alamadım.
Kısacası kötü diyemem ama bende vay be etkisi de bırakmadı. Belki farklı bir zamanda okusam daha çok severdim.
Reklam