Sözler Tükendiğinde: Bir Ömrün Beş Kadehte Gizlenen Vedası
Bu kitap, hareketli ve tempolu bir olay örgüsüne sahip değildir; bunun yerine insan ruhunun en derin köşelerine, söylenmemiş sözlerin ağırlığına ve yasın ömür boyu süren yankısına odaklanır. Roman, yaşlı bir adamın bar taburesinden tüm dünyasını nasıl algıladığının zarif bir portresidir.
Hikâye, İrlanda'da bir kasaba oteli olan Rainsford House'un barında başlar. 84 yaşındaki zengin, huysuz ve inatçı çiftçi Maurice Hannigan, cumartesi gecesi bara oturur ve kendi kendine bir söz verir: Bu gece beş farklı içki içecek ve her bir kadehi, hayatında derin izler bırakmış beş farklı kişiye adayacaktır.
Roman, bu beş kadeh eşliğinde Maurice'in zihninde geçmişe yapılan bir yolculuktur:.
Yıllar boyu süren bir mektup dostluğu. Birbirini hiç tanımayan insanların sözcükler aracılığı kurduğu o sımsıkı bağ, insanın yüreğini ısıtıyor. 2.Dünya Savaşı sonrası ekonomik zorluk yaşayan Londra’daki kitapçıya, ta Amerika’dan gönderilen gıda yardımı, insanlığın unutulmadığı bir zamanın varlığını anımsatıyor. O zor zamanlarda Londra’da kitaplara inanan, kitabın kıymetini bilen insanların yaşaması da ayrı bir mutluluk. Savaş, bir çok tahribat yaratsa da okuma zevki baki kalmış. Amerikalı yazar, New York’ta ulaşamadığı ya da çok pahalı olan bir çok kitaba londra’da ki bu kitapçıdan ulaşınca kitap alış-verişi, duygu paylaşımına da sebep oluyor zamanla. Mektup dostluklarını seven biri olarak, böyle yazılmış metinler okumaya da doyamıyorum. Bu güzel, incelikli mektupları sizin de okumanızı öneririm. Üzerine aynı isimli şahane filmi de izlerseniz, mutluluğunuz katmerlenir. Benden söylemesi.
Kitapçı, yazar, kitaplar, mektuplar gibi radarıma giren kelimeleri görünce kitabı çok da araştırmadan aldım. Samimi ve içten bir dostluk okuyoruz. Her şey kitapların çevresinde gelişiyor o açıdan sevmemem mümkün değil. Lakin beni çok etkilemediğini de söylemem gerek. Çok kısa ve yalın. Benim daha fazlasına ihtiyacım vardı.
Uçurtmayı Vurmasınlarİnsan ve Hayat
Bazı kitaplar vardır; bittiğinde sadece kapağını kapatmazsınız, içinizde bir yerlerde bir kapı aralanır ve oradan sızan ışık uzun süre sönmez. Feride Çiçekoğlu’nun kaleme aldığı Uçurtmayı Vurmasınlar, benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu. Kitabı içim yana yana, gözyaşlarımı tutamayarak ama bir yandan da o sevginin saflığına hayran kalarak bitirdim. İtiraf etmeliyim ki, uzun zamandır hiçbir kitap beni bu kadar derinden sarsmamış, kalbimi bu denli acıtmamıştı.
Hikâye, dört duvar arasına sıkışmış bir çocukluğun, dünyayı sadece gökyüzü ve oradan geçen uçurtmalar kadar görebilen küçük Barış’ın hikâyesi. Ama aslında Barış’ın gözünden, insanın en karanlık yerde bile sevgiyi ve umudu nasıl yeşertebileceğinin bir kanıtı. Barış ile siyasi mahkûm İnci arasındaki o muazzam bağ, soğuk beton duvarları, demir kapıları aşan bir sevgi köprüsü kuruyor.
Kitap boyunca beni en çok ağlatan ve sarsan, Barış’ın o çocuk saflığıyla sorduğu sorular ve dünyayı anlamlandırma çabası oldu. Büyüklerin dünyasındaki o anlamsız yasaklar, bir çocuğun dünyasında nasıl da can yakıcı bir şaşkınlığa dönüşüyor, her satırda bunu hissettim.
Kalbimize Dokunan, Gözyaşlarımızı Tutamadığımız O Alıntılar
Kitabın bendeki izini derinleştiren, okurken boğazımın düğümlenmesine sebep olan birkaç özel bölümü ve alıntıyı buraya iliştirmek istiyorum:
Ben işkence görmedim İnci. Ama galiba senin özlemin de bir çeşit işkence. İşkence acı veriyor, özlemek de." (Sayfa 42)
İnci’nin gidişinin ardından Barış’ın hissettiği o devasa boşluk, yalnızlık hissi ancak bu kadar yalın ama bu kadar ağır anlatılabilirdi. Özlemenin, bir çocuğun minik omuzlarına bindirdiği o yükü okurken ağlamamak elde değil.
Barış’ın gökyüzüne bakıp özgürlüğü kuşlar üzerinden anlamaya çalışması, aslında özgürlüğün ne kadar doğal ve kısıtlanamaz bir
İskender Pala’nın okuduğum ilk kitabıydı ve elbette ki popülerleri tercih etmeyişimin bir anlamı var; bunu buldum. Bu eseri tahlil grubumuzda okuduğumuzdan popüler olanlar başkalarına düştü ama ben durumdan oldukça memnunum.
Öncelikle tarihimizin, atamızın, vatanımızın kıymetini anlamışken ve bunlara karşı derin saygılar içerisine tam anlamıyla girmişken; kendi geçmişine ve kimsenin ışık tutmadığı noktalara odaklanan Pala benim hayranlığımı kazandı. Diğer kitaplarının da bu kitabın da içeriğine baktığımda bir amaç görüyorum: Herkesin bir şekilde kabullendiği veya üstünü öylece örtüp kapattığı konuları irdelemiş. Üstelik kitabı okurken de sadece olayı anlatmamış; o olayla ilgili çıkarımları, görüşleri ve fikirleri de ortaya koymuş. Okuyucunun hangi fikri savunacağına karışmamış, hangi duyguyla devam edeceğine dair bilgiyi vermiş ve okuyucuyu kendisiyle baş başa bırakmış... Gerçekten örnek alınası bir yazar olduğunu düşünüyorum. Bunun dışında herkesin araştırmadan öylece bırakıp üstünü kapattığı bir olayı ele alması, gerçekten hakka kıymet verdiğini ve zor olanı başardığını gösteriyor.
Evet, yazara hayranlığımı yeterince anlattıysam biraz da kitaba geçelim. :)
Kitap, Yavuz Sultan Selim’in bir alimi sormasıyla başlıyor. Bu alim idam edilmiş ve aslında padişah bunun asıl sebebini merak edip öğrenmek istiyor. Bunun üzerine "Karga" denilen bir şahsın itiraflarıyla o alimin, yani Molla Lütfi’nin neden idam edildiğini ve nasıl olaylar gerçekleştiğini öğreniyoruz; kitap da asıl olarak bu itiraflardan oluşuyor. Kitap hakkında merak ettiğim konu bu olayın tarihsel kaynağıydı, bunu da buldum ve merak edenler için eklemek isterim:
> 1. İskender Pala İtiraf Eserini Nasıl Yazdı ve Hangi Kaynakları Kullandı?
> * Yazım Kararı ve Amacı: İskender Pala, toplumsal
Ölümü uzun süredir düşünmemiştim.
Yoğunluktan kaynaklı uzun süredir okumaya ara vermiştim. Bi' kitap mağazasından geçerken Dava'nın yanına Budala mı Kumarbaz mı alsam diye düşünürken bir anda İvan İlyiç'in Ölümü'nde karar kıldım. Kısa bir kitap olmasına karşın, sadece toplu taşımada okuyacağım için 1 hafta falan sürer diye düşünüyordum, bir yandan finaller vs. olacağından kaynaklı. Lakin kaderin farklı planları varmış (ne ironiktir ki :D). Aynı gün içerisinde kitabı bitirdim. Dili gayet hafif akıp giden bir kitap. İnsanların ikiyüzlülüğünü, yaşanan herhangi bir olayda kafamızın arkasında yaptığımız hesaplamaları ve ölüm ile yaşam düşüncelerini garip ve gayet haklı bir perspektiften ele alıyor. 84 sayfa olmasına rağmen etkisi çok daha büyük. Kesinlikle okumanızı öneririm. 
İvan İlyiç'in Ölümü
İvan İlyiç'in Ölümü