sena
@8947197848_
Ona giden yolda bu kadar çok utancın aşılması gerekmeseydi, az olurdu bilginin cazibesi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Her derin tinin maskeye ihtiyacı vardır: dahası, her derin tinin etrafında bir maske sürekli büyür, onun her sözcüğünün, her adımının, verdiği her yaşam işaretinin sürekli yanlış, yani yüzeysel yorumlanışı sayesinde.
"... hırsızlığın çirkinliği, çalınan şeye göre değişmez ki: Ha altın çalmışsın, ha bir iğne."
Bizi biraz ilgilendiren dünya neden bir kurgu olmasın? Ve birisi: "ama kurgu bir müellife aittir?" diye soracak olursa, neden ona "neden?" diye bir yanıt verilmesin? Bu "aittir" de belki kurguya aittir: Özneye karşı da, yükleme ve nesneye karşı olduğu gibi âdeta biraz ironik davranılmaz mı? Filozof gramere duyulan inancın üstüne çıkamaz mı? Mürebbiyelere saygımız sonsuzdur: ama felsefenin mürebbiye inancını reddetmesinin vakti gelmedi mi?
Şimdi de nasıl öfkelenir kendine, nasıl da sabırsızca paralar kendini, nasıl intikam alır uzun süre kendi gözünü körelmiş olmasından, sanki bu bilinçli bir körlükmüş gibi!