Çünkü öfkeli insan ve kendi dişleriyle kendini (ya da bunun ikamesi olarak dünyayı, tanrıyı ya da toplumu) parçalayıp yırtan her kimse, gerçi ahlaksal açıdan düşünüldüğünde, gülen ve kendinden hoşnut bir satirden daha yukarıda durabilir, ama başka her anlamda daha sıradan, daha önemsiz, öğrenmeye daha kapalı bir vakadır. Hiç kimse öfkelenmiş biri kadar çok yalan söylemez.