...Acı çekmediklerinden ola ki. Doludizgin yaşıyorlardı. Başkalarına gözleri kapalı hep. Dilsiz gibiydim onların yanında; söylediklerinden utanarak ve hiç konuşmuyordum. Bu hayatı sevmiyorum gerçekte.
Ama bir gün kahvaltıdan sonra gelmezsen, bir gün seni aynadan belki başkasına bakarken görürsem, telefon boş odanda boyuna çınlar, çınlarsa, o zaman, anlatılmaz bir acıdan sonra, o zaman -çünkü insan yüreğinin çılgınlığına son yok- başka bir sen ararım, başka bir sen bulurum