Son dönem Türk şiirinin en büyük isimlerinin başında gelen Üstad Necip Fazıl Kısakürek yirminci yüzyıl şiirine damgasını basmıştır. Çokça konuşulmuş ve tartışılmış olan bu mümtaz sima birbirinden kıymetli eserlerden oluşan bir külliyat bırakmıştır bize. Ömrünün ikinci devresinde tam bir iman abidesi görünümü sergilemiştir. Adam gibi yaşamış ve güzel bir nam bırakarak öteki âleme göçmüştür. O, dünya malına değer vermemiş, onurlu bir hayat sürmüştür. Geçen yıllarda Üstad’ın Eyüp sırtlarındaki mezarını ziyaret ettiğimde onun süssüz mezarı bana çok şey anlatmıştı. Bu kabrin süsü imandı ve o da dışardan görülmüyordu. O, yaşarken de şekle ve şaşaya önem vermezdi. Üstad, ölümüne yakın zamanlarda Türk milletine, özellikle Türk gençliğine bir vasiyet yazmıştı. Bu umumi vasiyetnameyi öneminden dolayı dikkatlerinize sunmak istiyorum:
“1- Bu vasiyet, çoluk-çocuğumun ve şahsi yakınlarımın dar ve hususi kadrosundan ziyade, onların da içinde olduğu geniş ve umumî zümreyi muhatap tutuyor. Başta gerçek Türk’ün ruh köküne bağlı yeni gençlik, şu kadar yıllık mücadele hayatımda beni okumuş veya dinlemiş her fert, kısaca Allah ve Resulüne perçinli herkes... Onlara hitap ediyorum ve dileklerimin yerine getirilmesi için gerekli çalışmayı işte bu yeni gençliğe ısmarlıyorum! Eğer üzerlerinde bir hakkım varsa, hesap gününde tek tek sorumludurlar. Emanetim, beni seven ve İslâm davasında bir hak sahibi olduğumu kabul eden herkese...
2- Fikir ve duyguda vasiyete lüzum görmüyorum. Bu bahiste bütün eserlerim, her kelime, cümle, mısra ve topyekûn ifade tarzım vasiyettir. Eğer bu kamusluk bütünü, tek ve minicik bir daire içinde toplamak gerekirse söylenecek söz “Allah ve Resulü; başka her şey hiç ve batıl” demekten ibarettir.
3- “Büyük Doğu Yayınları” kitabevi kuruluncaya kadar şunun bunun