Hayatta iki önemli şey;
#139427147 (...) @$₭
#150313064 (...) H@Y@T
Pp real
௹ ⁂ Gülmek için mutluluğu bekleseydik şimdiye kadar onu beklemezdik... ⁂
*BB* ve yine *B*
Birkaç yıl önce Philippe de Commines'i okuyordum. Çok iyi bir yazardır şüphesiz Commines. Kitabında şu yabana atılmaz söz gözüme çarpmıştı: İnsanın efendisine ettiği : hizmet onun bu hizmete verebileceği karşılığı aşmamalı. Meğer bu sözün değeri yazarda değil salt kendindeymiş. Aynı söze geçenlerde Tacitus’ta rastladım: İyilikler insana, karşılığını verebileceğini sandığı sürece hoş gelir. Bu ölçüyü aştılar mı onları minnetle değil kinle karşılarız. Seneca aynı şeyi daha kuvvetle söylüyor: İnsan karşılık veremediğinden utandı mı karşılık verecek kimsesi olmasını istemez. Cicero da, biraz daha gevşek: Memnun edemeyeceğini sanan, kimsenin dostu olamaz, diyor.
Ksenophon bir gün Syrakusa Kralı Hieron’a fakirliğinden yakınırken iki kul tutmaya gücü olmadığını söylemiş. Hieron da demiş ki: “İyi ama senden çok daha fakir olan Homeros'un ölmüşken bile, on binden fazla kulu var."