Umudun bittiği yerde çaresizlik başlıyor.Dört duvar arasına sığmayan,nefes almanı bile zorlaştıran bir çaresizlik.Ve ben o kadar çaresizdim ki, gün doğana kadar sokak sokak dolaştım.Nefes alabilecek bir yer aradım kendime.Geceleri sokaklarda nara atarak dolaşanların ne hissettiğini daha iyi anlayabiliyorum şu an.”Beni anlamanızı beklemiyorum,yanımda olmanızı da istiyor değilim.Sadece uyanın.Ey sıcak yataklarında derin uykuya dalmış olan mutlu insanlar,hepiniz uyanın.En azından bu kadarını yapın benim için” diyorlar. Anneme göreyse “ içip içip dolanıyor sokakta sarhoş serseriler.”