Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Böyle bir sevmek görülmemiştir
Yalnızlıklarımda elimden tuttular
Uzak fısıltıları içimi ürpertir
Sanki gökyüzünde bir buluttular
Nereye kayboldular şimdi kimbilir
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Böyle bir sevmek görülmemiştir.
📖Attila İlhan
“Bomboş caddede koşmaya başladım.
Hayatım boyunca pek mutlu olamadığımı düşündüm. Sevdiğim
insanları kaybettiğimi, hayallerimin hiç gerçekleşmediğini,
bana hiç kimsenin âşık olmadığını, ağlarken kimsenin bana
sarılıp saçlarımdan öpmediğini, eve gelir gelmez televizyonun
başına oturan, cama yansıyan bu görüntüsüyle karşılaştığında
ağlayacakmış gibi olan zavallı beni, kâbuslar görerek
uyandığım ve yalnız uyandığım ve çok korktuğum, yeniden
uyumaya korktuğum geceleri, unutulan doğum günlerimi,
beklenen ve bir türlü gelmeyen sevgililerimi, aldanışlarımı,
terk edilişlerimi...”
“İçimde çok büyük bir ağlamak var.
Bir ağacın altında oturarak hem kendime, hem bütün insanlara hem börtü böceğe, kurda kuşa.
Bin yıllık gözyaşıyla ağlamak istiyorum.”