“Bu kez gülümsemiyor, hayır. Beni ilk görüyormuş gibi bakıyor. Ben de onu ilk görüyorum sanki. Ne garip! Bir öpüşme her şeyi değiştirdi. O sadece Vedia iken, şimdi öptüğüm Vedia oldu… Başka biri… Gözlerimi önüme indirsem, biliyorum ki yeniden baktığım zaman, bu öptüğüm Vedia’yı göreceğim. Demek boyuna öpüyorum onu, düşüncemde. Ve anlıyorum ki, ben de başkasıyım artık, benken, onu öpmüş olanım artık.”
“Bu kızın davranışlarında hiç mi hiç yapmacıklık yoktu. Ekmek mi yiyecek, kopara kopara yiyordu; birine mi bakacak, gözlerini dikip bakıyordu hiç ayırmadan; unutacak mı, başını çevirir çevirmez unutuyordu.”