“Vedia, istemime hiçbir olanak bırakmamak için, sanki aklımı bir yerine, göğüslerinin arasına sıkıştırıp götürmüş, beni sadece kımıldama yetimle bırakmıştı burada. Ben de işte ancak o yetimi kullanabiliyordum. Şimdi gelecek, aklımı, anahtarımı bir yerinden çıkarıp yanıma bırakacak ve böylece beni yeniden çalışır duruma getirecekti. Kendimi kaptırışım işte o sabahtan böyle başladı.”
“Yataktan yeni kalktığı zamanki dudakları şiş, kaşları çatık, yırtıcı bakışlı kız değildi de, yüzüne soğuk su serpmiş, ama içinin sıcaklığı sevecenliğe dönüşmüş bir kadındı şimdi. Hava gibi gerekli bildiği, herkes için gerekli bildiği varlığını, karşılıksız sürdürmenin cömertliği ve özgeçişi içindeydi.”