Ayşe Çalık
@Aabye
“ha, bu sabah da sen geldin hüsnü değil mi? niçin sen beni bu hıyanetten men etmedin? niçin kalbinin eşiğinde senelerce inledim? niçin ben kalbinin kapısına geldiğim ilk gün bana, ‘o kalp değil bir cümle-i asabiyedir,’ demedin. o nasıl bitmez tükenmez bir aşk membası, alevlerle, gözyaşlarıyla beslenen bir aşk membasına benzerdi. senelerden sonra bile nazarlarının şiirinde, ellerinin sıcaklığında ben vardım. halbuki bunların kalbinle münasebeti hiç de yokmuş!”
Reklam
“işte nihayet ruhumun lekesini saklamak için sizden, herkesten, hatta Allahımdan uzak bir zulmete, toprağın delinmez siyah ve soğuk zulmetine giriyorum.”
“çok yorgunum, işte gebereceğim; günahkâr ve fena. ne babamdan bir şefkat nazarı ne neriman’dan bir temas ne de insanların ve âlemlerin isyan ve günahı ne kadar büyük olsa onları, nihayetsiz hava-yı affında deraguş eden, yıkayan gufrandan bir nebze.”
“kızın çok fena oldu babacığım: ruhunun atıldığı siyah uçurum o kadar derin ki duaların oraya inemeyecek.”
“bazen günahkârlar ıslah-ı hal ederlermiş. senelerce günahtan, günahın cazip iğfalatından kaçarlarmış. fakat ben artık tahammül edemeyeceğim, ne senelere ne günlere! bırakıp gideceğim. fakat günahım gözümün önündeyken mert bir cidalle ona galebe, işte bunu yapamayacağım. çünkü yaşarsam, kalbimde cehennemler kaynarken, vicdanımda mahşerler çarpışırken yine ben bir küçük kuş gibi, sakin ve sakit onun arkasından gideceğim.”
Reklam