Ayşe Çalık
@Aabye
“artık handan’ın kalbi son sözünü şimdi söylemiştir. seni! senin bütün mektuplarındaki feryat ve eninine, ateşine, her şeyine rağmen bu kadının seni sevdiği kadar kabil değil sen onu sevemezsin. o bir şey söylemeden bunu bana hissettirdi ve seni kıskandım refik, böyle sevilmek, ömründe insanın sayacağı şeylerdendir ve böyle insanlar da sayılı insanlardır.”
Reklam
“acıdım, acıdım, insanlarınnen müteazzım ve mütekebbirlerinin mağlubiyetlerine acıdım fakat mağlup olabilmek de bir insani meziyettir. hususuyla kadınlığın nihayetsiz rikkat ve sevdasında en müşterek, en tabii şey mağlup olmaktır.”
“elimi tuttu, yanağını elime dayadı, gözlerini kapadı. yüzünde öyle derin, öyle onu tamamen kendinden almış bir kudrete terk-i nefs bir şey vardı ki çıldırıyordum. boş kalan elimle saçlarını okşadım. avucum alnında, saçlarında dolaştıkça eski merbutiyetini bir gölge yapan ateşli bir alev, muazzam bir alev gözleri, dudakları, bütün sevgili başı üzerinden dalgalanıp geçiyordu. bu kadın, dünya kuruldu kurulalı hiçbir kadının sevmediği gibi seviyordu. ah muzafferiyet, ah cinnet, çıldırıyordum. zannederim ki bugün, şimdi artık handan beni bilerek seviyor. neriman’ın kocası olduğumu bilerek! pek emin değilim. fakat bu şüphe bile bana öyle hiçbir insanın erişemeyeceği bir şeye, bir aşka erişmiş hissi veriyor. terazinin bir gözündeki neriman’a hıyanet hissine galip gelen şey handan için ne olmalı! aman yarabbi, ne olmalı?”
“bu gümüşlü nurlar içinde ruhundan güneşi ebediyen batan kadın yine böyle gümüşi nurlarla ruhunu bana verirken ben onun başı üstünde ağladım server. server, ya handan tamamen uyanırsa ne olacağım? bu cennetten, bu sihir ikliminden birdenbire nefyedilecek miyim?”
“bilir misin? sana bir gün ben, “âdem’le havva’nın aşkını en büyük bulurum,” demiştim. şimdi bugün biz onların cennetten çıkmadanki hayatlarını yaşıyoruz. o, yanındaki adam için vücut bulmuş, yaratılmış ve ondan başka, ona inkıyat ve muhabbetten başka, ona sığınmaktan başka mevcudiyetinde bir şey olmayan havva! ben de onun sevdiği âdem! henüz cennetin bedayisi arasında, muhitin uluhiyeti içinde, beşeriyetlerinin aczi büyük aşklarında kaybolduğu zamandayız. ben artık her şeyi inkâr ediyorum. ben artık tamamen bir rüyadayım. ben tamamen handan’dayım ve onda yaşıyorum. canlarımızı, ruhlarımızı bir el birbirine karıştırmış, bağlamış. onun mazisi bir gün uyansa, benim mazim beni bir gün çağırsa birimizden birimizin mutlak o bağı, o mukaddes düğümü çekerken canı kopacak, öleceğiz.”
Reklam